Nightfall
rating

Duur: 23 min. | Land: België | Regie: Niels Sabbe | Cast: Tiemen Van Haver, Seppe Cosyns, Raphael Vandeweyer, Jens Vandergucht, Miwako Van Weyenberg, Ilse Somers, Tristan Versteven | Scenarist: Niels Sabbe | Productiehuis: RITCS, Bworg

In Nightfall, een kortfilm van Niels Sabbe, spreken een aantal vrienden af voor een gezellig avondje samen. De komst van één van hen en zijn Japanse logee brengt echter onderhuidse spanningen naar boven en het duurt niet lang voordat de groep in ruzie uiteenvalt. Via flashbacks naar een bepaalde gebeurtenis van een jaar voordien leren we de toedracht kennen van hun ruzie.

De manier waarop Niels Sabbe deze flashbacks vermengt met het heden door middel van gelijkaardige momenten, is bijzonder geslaagd. Het verhaal balanceert tussen het humoristische en het dramatische, waarbij dit laatste steeds meer de overhand neemt. Dit zorgt voor een goede dosis emotie. De dosering van informatie naar de kijker toe is ook ideaal, waardoor je steeds blijft verlangen naar meer, zonder dat het frustrerend wordt.

Bovendien zijn de thema’s die de film aankaart - zoals het taboe rond homofilie, binge drinking, prestatiedruk en het zoeken naar een identiteit - bijzonder relevant en interessant. Dit alles zorgt ervoor dat Nightfall vooral gekenmerkt wordt door een sterk scenario. Al is het wel spijtig dat er niets meer werd gedaan met het personage van het Japanse meisje, dat nu vooral als een MacGuffin fungeert. Hoewel de overige personages degelijk gespeeld worden, zijn ze niet echt memorabel en krijgen we toch ergens weer het typische tiener/studentenkliekje geserveerd.

Thema’s die de film aankaart - zoals het taboe rond homofilie, binge drinking, prestatiedruk en het zoeken naar een identiteit - zijn bijzonder relevant en interessant

Sabbe weet zijn verhaal verder te verpakken in een verzorgde en strakke filmstijl. Het gebruik van close-ups en vloeiende camerabewegingen zorgt voor een passende levendige en soms bedrukkende sfeer. De belichting speelt ook een belangrijke rol in de sfeerschepping, al is deze niet altijd even geslaagd, wat bijvoorbeeld het geval is bij het incident een jaar voordien. Maar uiteindelijk is het vooral het knappe scenario en de proloogscène (die getuigt van een enorme schoonheid dankzij de poëtisch beelden in combinatie met de prachtige muziek) die je zullen bijblijven.

Jeroen Van Rossem