Abgestempelt
rating

Duur: 10 min. | Land: Oostenrijk | Regie: Michael Rittmannsberger | Cast: Christine Renhardt, Sami Loris, Michael Fuith | Scenarist: Michael Rittmannsberger

Abgestempelt, of de paranoia van een controlemaatschappij.
De avond is gevallen. Ahmed en zijn zoontje Noah wachten op de tram. Plots duiken twee agenten op. Papieren willen ze zien en wat er in Ahmeds rugzak steekt.

Rittmannsberger levert een dystopische kijk op hedendaags Europa. Door de terreur in Londen en Madrid heeft de samenleving rake klappen gekregen. Wantrouwen overheerst. Op de tram wordt dan ook geen woord gewisseld. Veiligheidscamera’s houden allen in het oog. ‘Verdachte’ figuren worden eruit gepikt en aan controle onderworpen. Zoals Ahmed, want die is niet blank. We geloven Ahmed als hij zegt dat zijn tas enkel brood, beleg en groenten bevat. We vertrouwen hem sinds hij zijn zoon een snoepje beloofde na het eten. De agenten gaan weg. Op de tram laat de controledrang zich opnieuw gelden. Ticketcontrole nu. Een jongeman breekt in angstzweet uit. Ahmed stelt het enige warme gebaar uit de film: hij biedt die gast een ritje aan.

Rittmannsberger kijkt te somber, maar zijn boodschap blijft wel overeind. Een controlemaatschappij onderdrukt en verzwakt het al belabberde sociaal weefsel. Beter voorkomen, denk je dan. Maar hoe dat in z’n werk moet gaan, valt in Abgestempelt niet te zien. Hoogstens valt van Noahs truitje een symbolische hint af te lezen. ‘1968’ staat er. Met andere woorden: het probleem ligt niet bij niet-blanken. Het probleem ligt bij een losgeslagen individualisme, ongeacht de huidskleur.
Ahmeds onbaatzuchtige daad is een stap in de goede richting. In het te sombere Abgestempelt maakt die solidariteit de tragische ontknoping juist mogelijk.

 

Maarten Van den Bulcke