Flamingo Pride
rating

Duur: 06 min. | 2011 | Land: Duitsland | Regie: Tomer Eshed | Scenarist: Tristian Taylor, Tomer Eshed | Producent: HFF Postdam, Dennis Retkowski | Productiehuis: Talking Animals

Zelden zo moeten lachen om het begin van een kortfilm als met deze Flamingo Pride. De lucht is felblauw, een regenboog overkapt de horizon en duizenden flamingo’s gaan uit hun dak op een zomers dansfestival in het water.

Piepkleine shorts, mouwloze T-shirts met matrozenstreepjes, harde biceps, hartvormige zonnebrillen, zwarte leren pakjes: geen homocliché blijft buiten schot. Maar midden in de vrolijke menigte - “lach eens naar de camera!” - loopt één flamingo te mokken. Hij voelt zich duidelijk niet op zijn plaats, is de enige die niet opgedirkt is en weigert om zich te laten opzwepen door het partysfeertje. Wanneer een betoverende witte kraanvogel overvliegt, wordt hij op slag verliefd. Hij rept zich naar de andere kant van de baai, waar melige countrymuziek speelt en jonge - in vergelijking kleurloze - gezinnetjes een rustig bestaan leiden maar wordt daar afgewezen omwille van zijn roze kleurtje. Waar hoort hij dan wel thuis?

De Israëlische regisseur Tomer Eshed, die studeerde in Potsdam en nu in Berlijn werkt, is erin geslaagd een hilarisch portret te maken dat de wederzijdse vooroordelen tussen de homogemeenschap en de heterogemeenschap te kijk zet. Zijn flamingo, sigaretje in de vleugel, is een prima uitgewerkt personage met herkenbare identiteitsvragen en een geweldige mimiek. Alle dieren om hen heen lijken zich prima te amuseren - er wordt volop getongzoend en gecopuleerd - terwijl zijn pogingen om ergens bij te passen en de liefde te vinden letterlijk in het water vallen.

Piepkleine shorts, mouwloze T-shirts met matrozenstreepjes, harde biceps, hartvormige zonnebrillen.

Het heerlijke verhaaltje zou nog gaan afleiden van de technische finesse van de film, die er op en top professioneel uitziet. De duizenden dansende en ravende flamingo’s, de talloze subtiele visuele details, de prima soundtrack en de zorgvuldig uitgewerkte beelden (denk maar aan de reflecties in het golvende water) staan helemaal op punt. Een prachtprestatie, zeker voor een film met een beperkt budget. Een genot voor het oog en onmogelijk om niet grijnzend een tweede keer te bekijken. En een derde. Geen wonder dat het een hit was bij het publiek van Anima, dat de film de Publieksprijs voor Beste studentenkortfilm gaf.

 

Sofie Rycken