Street of Crocodiles
rating

Duur: 20 min. | Land: Groot-Brittannië | Regie: Timothy Quay, Stephen Quay

Hoewel de Quay broers tal van prachtige animatiefilms op hun palmares hebben staan, is Street of Crocodiles waarschijnlijk hun bekendste en meeste geliefde kortfilm. Voor deze film zochten ze, wat betreft de stijl en thematiek, inspiratie bij een kortverhaal van de Poolse auteur Bruno Schuls. Het is ook de eerste film die ze in 35 mm opnamen.

Street of Crocodiles begint met zwart-witbeelden van een theaterzaal waar een man spuwt in een oud piepshowachtig apparaat. Dit zet het systeem in werking, waarbij een pop tot leven komt. De man knipt de touwen van de pop los. De pop valt in een Kafkaiaans en nachtmerrieachtig vervallen doolhof vol met bewegende objecten en beschadigde poppen. Dat de broers voor hun poppenspel schatplichtig zijn aan de Oost-Europese poppenspelentraditie en de films van Jan Svankmajer  steken ze niet onder stoelen of banken. Street of Crocodiles bevat zelfs enkele hommages aan het werk van Svankmajer.

De wereld die de broers hier creëren, is er een die verwondering en fascinatie oproept. De ontdekkingstocht van de pop wordt ook een ontdekkingstocht voor de kijker. Verval, vervreemding en herinnering, alsook de relatie tussen de mens en de moderniteit staan hierbij centraal. De ruimtes geven een vuile, stoffige indruk en de poppen en machines lijken objecten uit lang vervlogen tijden. Kleur is grotendeels afwezig, gedesatureerde blauw- en grijstinten domineren. Dit vergroot de vergruisde en vervallen indruk. Het oog voor detail dat zij hierbij aan de dag leggen, is werkelijk fenomenaal.

De wereld die de broers hier creëren, is er een die verwondering en fascinatie oproept.

De haast mechanische en melancholische muziekscore van componist Lech Jankowski ondersteunt deze beeldenpracht op een zeer passende wijze en benadrukt het duistere en claustrofobische karakter van de film.

Jeroen Van Rossem