Premiers Pas
rating

Duur: 18 min. | Land: België | Regie: Gregory Lecocq | Cast: Thierry De Coster, Laure Voglaire, Arthur Buyssens, Pauline Brisy | Scenarist: Gregory Lecocq | Productiehuis: Cookies Films

Grégory Lecocq, de Waalse cineast die met zijn debuterende kortfilm Harragas in 2008 het tot één van de geselecteerden van de Semaine de la Critique op Cannes schopte, komt dit jaar met een tweede kortfilm aanzetten. Waar zijn vorige inzoomde op een (universeel) portret over het menselijk zijn, kiest hij dit keer voor een strakke focus op een jong meisje en snijdt hij opnieuw een maatschappelijk relevant thema aan.

Pauline Brisy debuteert met Premiers Pas als de naamloze jonge moeder in dit korte portret over zorg, instinct en keuzes maken. De jonge moeder is net bevallen en heeft samen met de al even jonge vader het besluit genomen het pasgeboren kind in de vondelingenschuif achter te laten - in kartonnen doos, jawel. Wanneer de daad echter bij het woord moet worden gevoerd, gaat het (zoals te verwachten) mis, en nijpt een gevoel dat ruikt naar hoede en moederlijk instinct. Hoewel de situerende eerste minuten een beetje geforceerd aanvoelen, duurt het niet lang vooraleer je snapt waar dit alles over gaat. Brisy acteert met een sympathieke onschuld en de empathie is er snel. Vooral wanneer de film een kleine escapistische slag in slaat, wordt het verhalend erg interessant en blijft je aandacht tot op het einde vastgegrepen.

Lecocq houdt emoties klein in deze realistische en smaakvolle schets over de eerste stappen van een jonge moeder.

Lecocq kiest voor subtiliteit en houdt grootste emoties bewust van de baan. Door te focussen op de kleine bindingen, schetst hij een heel menselijk en realistische jong meisje dat haar eerste stappen (hence de titel) zet richting het moederschap. Dat ze wil betalen voor het zitje van het kleine kind op de bus, is niet alleen schattig onhandig, maar vat de hele kern nauwgezet en zonder woorden prachtig samen. Kortom, een realistische schets zonder al te veel pretentie en een open einde dat eigenlijk doet snakken naar meer.

Niels Putman