The Grandmother
rating

Duur: 34 min. | Land: VS | Regie: David Lynch | Cast: Robert Chadwick, Virginia Maitland, Dorothy McGinnis, Richard White | Scenarist: David Lynch

The Grandmother draait rond een jongen die opgroeit in een dysfunctionele familie. Zijn ouders verwaarlozen en vernederen hem, en bovendien plast hij nog steeds in bed. In zijn zoektocht naar erkenning en liefde, plant hij een zaadje in een hoop aarde op een bed, waaruit een grootmoeder groeit. Bij haar vindt hij troost en geluk, maar zoals verwacht, duren mooie liedjes niet lang en slaat de realiteit bikkelhard toe.

Het verhaal lijkt vrij simpel en heeft veel weg van een sprookje, maar door de perverse geest van Lynch wordt dit al snel een vreemde en surrealistische nachtmerrie. Lynch tovert niet enkel groteske tafefelen op het scherm, zoals de cocon waaruit de grootmoeder komt of de eetscène met de ouders. Hij roept een werkelijk verontrustende sfeer op via beeld en geluid. Zo horen we een constant gedreun afgewisseld met dromerige, maar licht beangstigende muziek. De personages communiceren dan weer met elkaar alsof ze dieren zijn.

De visuele stijl van de film lijkt verder te bouwen op die van The Alphabet. Zwart-wit contrasten domineren, waarbij Lynch zelf zijn personages wit geschminkt heeft, en bepaalde elementen worden in kleur extra geaccentueerd. Zo ziet de urine van de jongen er oranje uit. Ook simpele animatiesequenties, die de verbeelding van de jongen weergeven, en de snelle montage met vreemde camerastandpunten en tal van jump cuts, zijn terug. Lynch verwerkt deze keer zelfs een freeze frame in zijn kortfilm, en toont zich zo een trouwe leering van de Nouvelle Vague. Doch is de materie van een heel ander kaliber.

Door de perverse geest van Lynch wordt dit al snel een vreemde en surrealistische nachtmerrie

Voor Lynch is The Grandmother duidelijk een experiment in sfeerschepping, en kan het gezien worden als een zaadje dat zal bloeien naar zijn latere werk.

Jeroen Van Rossem