Tokyo Giants
rating

Duur: 22 min. | Land: Belgiƫ | Regie: Nicolas Provost

 “They know what is what, But they don't know what is what, They just strut. What the fuck?” (Fatboy Slim vs. Benny Benassi)

Na New York en Las Vegas klimt de Plot Point trilogie tot een hoogtepunt in Tokyo. Provost accapareert opnieuw het straatbeeld en herwerkt ogenschijnlijk achteloos gesprokkelde beelden tot een hyperbool van de werkelijkheid, via een magistrale montage en majestatisch-omineuze klankband van Senjan Jansen. De titel mag dan doen denken aan het verstilde meesterwerk van Yasujiro Ozu, Provosts eigenste ‘Tokyo Story’ heeft een radicaal tegenovergestelde stijl.   

“Ik noem dat verborgen-camerafilms omdat die term makkelijk te begrijpen is, maar het komt wat sleazy over”, zegt de regisseur daar zelf over in zijn recente kortfilm.be interview. “Eigenlijk sta ik heel discreet te wachten op magische momenten waarmee ik dan affectieve dingen creëer aan de montagetafel.”

Van Plot Point over Stardust tot Tokyo Giants: de hypnotiserende beeldenstromen lijken steeds meer narratieve lijnen te bevatten en tegelijk het spel tussen realiteit en fictie steeds explicieter te maken. Dit finale deel heeft duidelijke hoofdrolspelers en verhaaltjes. Afrekeningen tussen Yakuza en politici, terreur van seriemoordenaars en verkrachters. Tot de film je een stevige neus zet en de aangereikte personages weer lost ten voordele van de magie van het pure beeld. Geen gratuite pay-off, wel een sublimatie van het betoverende drieluik.

Het is niet de enige verrassende toets. Enkele verbluffende, roterende of dreigend zoomende shots pimpen de kijkervaring. Zo overstijgt de hele trilogie de spielerei – in deze spiegel herken je de werkelijkheid zoals ze kan zijn: even better than the real thing.    

 

Jan Sulmont