Fjogur Piano
rating

Duur: 08 min. | Land: Israël | Regie: Alma Har\\\'El | Cast: Denna Thomson, Shia LaBeouf | Scenarist: Alma Har\\\'El | Producent: Christopher Leggett

Alma Har'El vertelt het volgende over haar inzending voor het Valtari Film Experiment: "Voor mij persoonlijk gaat het over het niet kunnen los geraken uit een situatie, zonder pijn te doen aan een ander. Voor anderen gaat het waarschijnlijk gewoon over snoep en vis, ik kan daar wel mee leven."

De Israëlische cineaste die erom bekend staat om expressie te uiten via moderne dans en landschappen, kiest ook voor deze kortfilm deels voor het gebruik van dans. Shia La Boef, die samen met Denna Thomson de hoofdrol vertolkt, bevindt zich in een situatie zoals Har'El ons hierboven beschrijft: één waar het lastig lijkt om uit te raken en waarbij pijn en verwonding steeds terugkerende symptomen lijken. De film vangt aan met een soort van simultane dansperformance, een ideale manier om de gelijkenissen tussen beiden personages aan te tonen en meteen een band te creëren tussen hen. Die band wordt echter al snel gebroken en dan ontstaat de verwarring, de drang om weg te raken - maar dat niet kunnen.

Pijn en verwondering als opstap voor een innemende dansperformance in een emotionele en visueel ondernemende prent.

Een constant afwisselen tussen een vreemde vorm van adoratie en een obscure kant van obsessie. De beelden die Alma Har'El weet op te wekken zijn deels erg aangrijpend, alsook vrij open en tot interpretatie vatbaar. Een bepaalde laag blijft onduidelijk, maar opnieuw lijkt net daarin de kracht te schuilen van dit korte verhaal. Zelf al gaat Fjögur Píanó voor sommigen niet verder dan een verhaal over snoep, toch is het een film die blijft hangen. Daarvoor is de emotie die Alma Har'El weet op te roepen veel universeler en spreekt de film, ook al krijg je misschien niet alles me, heel wat mensen aan.

Niels Putman