Wild Eyed Children
rating

Duur: 11 min. | Land: België | Regie: Githa Hermans | Cast: Jacinta Agten, Aaron Roggeman, Babette de Nijs | Scenarist: Githa Hermans | Producent: Sint-Lukas Brussel

Aangetrokken tot elkaar en tot het ruige duinlandschap, verdwalen twee jonge tortelduifjes in elkaars gevoelens. Het leest als een premisse van een goedkope coming-of-age, toch kan je er met Wild Eyed Children niet verder naast zitten. De intelligente kortfilm van Githa Hermans buigt het sprookjesverhaal namelijk om tot een wrang liefdesdrama. Dankzij de verschillende openingsshots van de grijze zee, voel je al van bij de start dat er iets aparts gaat gebeuren. Het water en de omgeving zien er ijzig koud uit, een gevoel dat adequaat in de sobere en kleurloze fotografie wordt vertaald.

Het drama sijpelt het prille liefdesverhaal traag binnen, maar toch zorgt de ontluikende passie tussen de jonge hoofdpersonages ook voor het nodige vuur. Dankzij hun sterke acteerprestaties en hun lange, soms ongemakkelijk aanvoelende, gezamenlijke shots, wordt het verhaal immers rechtstreeks naar de climax geleid. Daarvoor zoekt het tweetal de bescherming op van een oude bunker die zich met de jaren steeds meer in het duinlandschap heeft geïntegreerd. 

Tijdens de zoektocht naar elkaars lippen, komt de zee in opstand...

Een mistroostige, zelfs akelige setting… maar dat kan niet gezegd worden van het schouwspel dat het verliefd koppeltje binnenin opvoert. Tijdens de zoektocht naar elkaars lippen, die sterk rood afsteken tegen het overheersende grijs, komt in de verte de zee in opstand... en roept er een moeder om haar dochter. Dit open einde van Wild Eyed Children kan worden gezien als een veeg teken dat de hoofdpersonages niet genoeg waren uitgetekend om ons eraan te kunnen hechten. Een gebrek dat gelukkig door Hermans' poëtische stijl snel vergeven wordt. De manier waarop ze contrasten in metaforen weet te gieten, getuigt immers van een eigenzinnig en fijngevoelig filminzicht.

Johannes De Breuker