De Verzamelaar
rating

Duur: 18 min. | Land: Belgiƫ | Regie: Laurens Jans, Herman Van den Bosch | Cast: Pieter Verelst, Frank Dingenen, Frederike Migom, Hans Van Cauweberghe | Scenarist: Pieter-Jan Theijs | Producent: Laurens Jans, Herman Van den Bosch | Productiehuis: MAD-faculty

Vanuit cinematografisch oogpunt is een flatgebouw, als knooppunt van een bont allegaartje van personages en verhalen, een dankbare setting. Het is ook de invalshoek van De Verzamelaar van Laurens Jans en Herman Van den Bosch, die de film draaiden tijdens hun derde bachelorjaar aan MAD-Faculty. Bij gebrek aan een officiële bachelorproef, staken de twee er dan maar zelf één in elkaar. "Een kleine schoolopdracht, die uiteindelijk iets groter is geworden", aldus het duo. Hun ambitie heeft geloond: qua sfeer en kleurgebruik doet het gebouw denken aan Rear Window van Hitchcock, hoewel het verhaal op het eerste gezicht weinig met the Master of Suspense te maken heeft.

Hoofdpersonage Noah fungeert in deze raamvertelling als spilfiguur die ons met wasmand onder de arm langs de verschillende nevenpersonages leidt. De notoire verzamelaar met sociale fobie is namelijk verantwoordelijk voor de vuile was in het gebouw (“Ik bestrijd hardnekkig vuil en strijk plooien glad”). Helemaal alleen in het washok is hij op zijn best wanneer hij rond de spullen die hij in de kledij van zijn medebewoners terugvindt, zijn eigen verbeelding de vrije loop mag laten. Dat resulteert in enkele surrealistische en dichterlijk vormgegeven taferelen, zoals Frank Dingenen die zich met een berg schoenen op de achtergrond passioneel uitleeft met de schoensmeer. Vertederend trouwens, hoe de warme stem van Pieter Verelst als Noah speelt met taal en langsheen de originele uitdrukkingen buitelt, terwijl hij in interactie met zijn medebewoners amper een woord over de lippen krijgt.

De Verzamelaar slaagt erin om op korte tijd een aantal kleurrijke types voor te stellen: Butch, de eerder vermelde schoenenfanaat; George, die hele dagen traint voor het wereldrecord ‘onderwaterblijven’; en de knappe Lana, met wiens hulp Noah beetje bij beetje uit zijn schulp kruipt. De film kabbelt op aangenaam tempo voort en lijkt zich op het eerste gezicht te gaan focussen op de ontluikende verliefdheid tussen Noah en Lana, totdat in de laatste twee minuten Hitchcock dan toch om de hoek komt kijken en het verhaal plotsklaps omslaat in een thriller. Dan toch nog suspense! Straf hoe Jans en Van den Bosch hun verhaallijn subtiel hebben opgebouwd om de kijker pas op het allerlaatste moment te laten beseffen waar het schoentje echt wringt.

Frank Moens