Wolfsmelk
rating

Duur: 14 min. | Land: België | Regie: Hans Vercauter | Cast: Johan Van Assche, Wine Dierickx, Marijke Pinoy, Ben Segers, Wouter Hendrickx

De Special Jury Prize die Hans Vercauter begin september 2013 kreeg in Montréal heeft minder glans dan zou moeten, want de genaamde Jan Verheyen kreeg op hetzelfde World Film Festival zowaar een regieprijs voor zijn Vonnis. Maar de kort- en langspeelfilmjury op zo’n filmfeest bestaan natuurlijk niet uit dezelfde mensen.  In het geval van Wolfsmelk kunnen we de Canadese believers al heel wat meer volgen.  Meer dan tien jaar na zijn prijzenpakkende Flat 41 weet Hans Vercauter opnieuw te boeien.

Wolfsmelk is een verzamelnaam voor planten die een melkachtig gif bevatten. De vader van Simon en Marcus kweekt die  in zijn tuin. Marcus weet dat nog maar net, want hij spendeerde jaren in de gevangenis. Zijn broer Simon komt hem halen en zo wordt het zwarte schaap terug in de rijke familiekudde opgenomen. “Herinnering is als een hond”, klinkt het. “Die gaat liggen waar ie wil”. De kernfamilie vergeeft Marcus zijn misstap en neemt hem terug in hun armen.

Of is het toch niet zo simpel als dat? Wat heeft Marcus eigenlijk mispeuterd? En heeft iemand anders misschien ook boter op het hoofd? Die vragen sluimeren bij het etentje met de rijke familie. Grandes dames Pinoy en Dierickx (Dagen zonder lief) zetten overtuigend rijke dames neer, die de heren in het gezelschap trachten te temmen. Wouter Hendrickx (Adem) zet zijn eerste, wat weerspannige stappen uit de bajes bijzonder overtuigend. Zijn schuchtere stijl staat in scherp contrast met die van zijn flamboyante broer Simon. Ben Segers staat vooral bekend voor televisiekolder (Wat Als, Connie en Clyde, Safety First) maar laat hier een heel andere kant zien.  

Wolfsmelk roept veel thema’s op, waar meer naar wordt gehint dan dat ze worden uitgediept.

Wolfsmelk roept veel thema’s op, waar door de beperkte filmduur meer naar wordt gehint dan dat ze worden uitgediept. Toch is de film zowat perfect uitgevoerd. Er is geen mooi uitgekiend shot te veel en de muziek van Raf ‘Rundskop’ Keunen last dit (te) korte verhaal perfect aan elkaar.

Jan Sulmont