Palmipedarium
rating

Duur: 10 min. | Land: Frankrijk | Regie: Jeremy Clapin | Scenarist: Jeremy Clapin | Producent: Jeremy Clapin, Richard Van Den Boom | Productiehuis: Papy3D Productions

Jérémy Clapin maakt sterke films. Dat bewees hij al met zijn vorige twee kortfilms: Une histoire vertebrale - over een misvormde man - en Skhizein, waarin het hoofdpersonage 91 centimeter naast zichzelf leeft. Met Palmipedarium, zijn derde, oogst hij opnieuw succes. De film kaapte dan ook al een heleboel prijzen weg, zoals die voor beste professionele kortfilm op Anima 2013. Opnieuw is verwarring één van de centrale thema’s van de film, maar Clapin wijkt af van de meer getekende stijl van de vorige twee films.

“Simon knows about ducks quite well. They make noise, fly, swim, some even roll. Sometimes, it's a bit confusing and Simon gets lost.” De Simon in kwestie is een jongen uit een jagersgezin, die bij wijze van rite of passage met zijn vader op eendenjacht gaat. Tijdens de tocht ontmoet Simon een zeer vreemd wezen, dat zou kunnen beschreven worden als de kruising tussen een worm en een eend. Het kind in Simon wil vrienden worden met het dier, geeft het eten, houdt het verborgen voor zijn ouders. Maar zijn opvoeding als jager spreekt hem in dat hij het dier moet doden, ook al lijkt het niet op een eend. Het resultaat is een jongen die vastzit tussen zijn opvoeding en zijn instincten.

De wereld van Palmipedarium is er één van tegenstellingen. Niet enkel inhoudelijk, maar ook qua uiterlijk. De kleuren lijken kleurloos, de 3D-effecten missen diepgang, het weinige geluid benadrukt de dreigende stilte (er is geen dialoog). Wat niet wegneemt dat de animatie zeer knap is. Het moerasriet, de mist en de sombere figuren drukken erg goed uit hoe het hoofdpersonage zich moet voelen.

De wereld van Palmipedarium is er één van tegenstellingen: ambigu, duister, eng, maar ook absurd en grappig.

Wie of wat een 'palmipedarium' is, god zal het weten. Maar of het nu de naam van het dier is, een toverspreuk of het wachtwoord van Clapins computer, het maakt eigenlijk niet uit. De (voor ons) betekenisloze titel draagt bij tot de sfeer van de film: ambigue, duister, eng, maar tegelijk ook een beetje absurd en grappig.

Simon Desmet