Chansons de Charlotte
rating

Duur: 26 min. | Land: België | Regie: Brian Windelinckx | Cast: Céline Verbeeck, Bert Haelvoet, Wietse Tanghe, Sofie Hoflack | Scenarist: Brian Windelinckx | Producent: Brian Windelinckx

Brian Windelinckx brengt met zijn masterfim Chansons de Charlotte een frisse ode aan de Franse Nouvelle Vague in de vorm van een 'tragicomédie musicale'. 

De Charlotte in kwestie, een rol voor Sofie Hoflack, heeft met haar kort blond kopje wel iets weg van een muze à la Jean Seberg – Patricia uit A bout de souffle. Ook het beeld ademt de schijnbaar moeiteloze flair van de Franse grootmeesters uit: helder en fris als het hoofdpersonage zelf, en toch sober en minimalistisch met voornamelijk wittinten en het gebruik van natuurlijk licht. Zelfs de kledij van de personages brengt de kijker even terug naar de high days of French cinema: hier een streepjestrui, daar een luchtige blouse. Chansons de Charlotte is met groot oog voor detail gemaakt en dat is meteen de grootste troef van de film.

Hoflack is daarenboven een perfecte keuze voor het hoofdpersonage en zet Charlotte in al haar facetten geloofwaardig neer: de jonge studente is zowel speels als gesofisticeerd, zowel impulsief als berekend, een grillige free spirit die worstelt met het meest bezongen begrip ter wereld: ah, l’amour.

Het grote oog voor detail is de ware troef van de film.

Et quel amour! Rolt ze nog maar uit het bed dat ze die nacht deelde met haar ex-lief Kristof (Wietse Tanghe), bevindt ze zich even later al in een innige omhelzing met haar professor Franse literatuur (Bert Haelvoet). Charlotte trekt aan en stoot af: ze wil de liefde van beide mannen, maar niet enkel op hun voorwaarden. Dat resulteert in de nodige dramatiek: de personages barsten op gerichte tijdstippen al eens uit in Franse chanson om hun gemoedstoestand te bezingen. Hoewel dat de eerste keer nog een tikkeltje bevreemdend aandoet, wint het al snel aan charme en trekt deze aanpak van Windelinkckx de soms iets te beladen dialogen recht.

Frank Moens