My Face is in Space
rating

Duur: 10 min. | 2012 | Land: Groot-Brittannië | Regie: Tom Jobbins | Scenarist: Daniel Brierley, Tom Jobbins | Productiehuis: National Film and Television School

Van steenbewerker tot filmmaker. Het is via deze eerder ongebruikelijke omweg dat de Londense Tom Jobbins zijn artistieke impulsen in animatie leerde ventileren. Ongebruikelijk, ja, maar Jobbins putte inspiratie uit zijn stenen, wat zich in zijn films manifesteert als een ge(s)laagde focus op geometrie. Als een aantrekkelijk spel met kleurvlakken, diepte, aandacht voor patronen en korreligheid.

Dit werkt, zowel in zijn reclamereeks voor de Britse keten Asda (gebaseerd op gezelschapsspelletjes), als in Pedal London, zijn experimentele documentaire/street photography-film in opdracht van Pentax (Jobbins monteerde die Pentax-camera omgekeerd op zijn fiets en filmde kleur en structuur op de Londense straten) of in zijn muziekclip voor Hiatus (bekroond tot beste animatie op de Britse Music Video Awards 2013). En zo ook in zijn eerste kortfilm én afstudeerwerk aan de Britse National Film and Television School dat het meteen tot de Labo-competitie in Clermont-Ferrand schopte: My Face is in Space.

Deze kortfilm vertelt het ongewone verhaal van Larry Wilson en vangt aan bij de lancering van de Voyager in 1977. Aan boord daarvan bevindt zich de ‘Golden Disk’, een door de NASA meticuleus samengestelde plaat met geluiden en beelden van het leven op onze planeet, bedoeld om buitenaards leven te informeren over onze planeet/cultuur. En zo ook belandde de afbeelding van een mensenhoofd in de ruimte. Dat van Larry Wilson.

Van gewone schooljongen wordt Larry prompt een “Intergalactic Hero”. Maar vervalt roem niet snel in aandachtsgeilheid en leugens? In een kruisende verhaallijn zien we hoe de verlegen Larry dankzij zijn ruimteavontuur het meisje van zijn dromen verovert, en vervolgens weer verliest door zijn goed aangedikte ego. Wat start als een aaneenschakeling van found footage beelden - lekker vintage & grainy - van de Voyagerlancering, reflecteert even later over de oerknal, in de vorm van uitbarstende stukken felgekleurd papier, spijkers en glasscherven. Met over dit alles heen de getuigenis van Larry in voice-over.

Een oerknal, in de vorm van uitbarstende stukken felgekleurd papier, spijkers en glasscherven

Wanneer Larry's leven en populariteit in een stroomversnelling komen, doen montage en beeld dit ook: vinniger, sneller, tollend. Die groeiende opwinding zet zich ook door in de vertelstem.

My Face is Space is een meer dan puike mishmash aan techniek en stijl. Met een fractie documentaire (iedereen weet dat die Golden Disk echt bestaat) in een geknutseld decor (piepschuimen planeten, platte stoffen mannetjes, kunststof legerpopjes) en een grote dosis creativiteit ontwikkelt de film zich finaal tot een ietwat cheesy, ja zelfs Daniel Johnston-achtige folksong mét boodschap (goed voor een nominatie in de Motion Picture Sound Editors Golden Reel Awards): "Aliens come down now and I feel really blue. ‘Cause my face is in space but my heart is with you." 

Sarah Skoric