Cadet
rating

Duur: 14 min. | 2013 | Land: België | Regie: Kevin Meul | Cast: Robbie Cleiren, Aaron Roggeman, Felix Meyer

Patrick laat zijn dertienjarige zoon Steve de ziel uit het lijf lopen. In een indrukwekkend atletiekstadion, in dreigende bossen achter de auto aan, in steeds stijgend tempo. Trainen is wat de kleine moet en zal doen. Als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. Medelijden of temperen is voor mietjes: “Als het gemakkelijk zou zijn, dan kon iedereen het doen hé!”

 

Dat mantra geldt voor topsport maar ook voor cinema. Meer specifiek, voor het maken van films die stevige jokes hebben maar ook harde emoties. Het bijéén knutselen dus van een tragikomedie in de allerbeste zin van het woord: geen makdroef persoonsportretje maar een film die je een rollercoasterrit aan emoties oplevert. Mooi voorbeeld: Kevin Meuls debuut Het Bijzondere Leven van Rocky De Vlaeminck, een instant klassieker die als vanzelf prijzen won in Noord-Amerika en Spanje maar ook de publieksprijs op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2010. Voor zijn tweede film werkte hij samen met producente Eurydice Gysel, die met Koen Mortiers Ex-Drummer en 22 mei haar eigen extreme, diep tragische en inktzwart grappige sporen meer dan heeft verdiend.

Cadet zet dan ook resoluut in op die evenwichtsoefening. In mooie kaders speelt de film subtiel met de verwachtingen van de kijker. In een arena vol competitie, drankbussen en toiletten is niks wat het op het eerste zicht lijkt. De personages van daddy Robbie Cleiren en zoon Aaron Roggeman (ook te zien in Wild Eyed Children) zijn onvoorspelbaar. Wat gebeurt er in de toiletten bij de loopwedstrijd? Wat bevat de drankbus die Steve over zijn ontbijtgranen uitgiet? De verrassingen doen je zowel schateren als slikken.

Wat gebeurt er in de toiletten bij de loopwedstrijd?

Dat werkt erg goed voor het leeuwendeel van de film, omdat de film vormelijk niet op de karikatuur speelt. Zo weet je nooit echt wat te verwachten. Helaas verliest de film naar het einde toe wat aan kracht en subtiliteit omdat de hallucinante, bikkelharde psychologie van vader Patrick steeds ongeloofwaardiger wordt en ultiem dus wel karikaturaal aandoet: de man met korte broek en witte sokken is bij het afbeulen van zijn zoon even onverstoorbaar als de krankzinnige moeders die hun blonde kleuterdochters tunen om ze als opgetutte Barbies naar schoonheidswedstrijden te sturen.

Toch zorgen de uitgekiende beeldtaal en trefzekere humor dat Cadet een aanrader blijft, zoals ook valt te merken uit deze opzwepende making of.

Jan Sulmont