Stew & Punch
rating

Duur: 16 min. | Land: Groot-Brittanniƫ | Regie: Simon Ellis | Cast: Jeel Morris, Holly Lucas, Marc Ryan-Jordan | Scenarist: Simon Ellis | Producent: Jonas Blanchard

In het verleden bewees regisseur Simon Ellis meermaals dat hij er niet voor terugdeinsde om kortfilm in te zetten als audiovisueel experiment. Zo zagen we onder meer in Telling Lies (2001) hoe hij met niets meer dan expressieve typologie een kortfilm overeind deed staan. 

Succes bij het grotere publiek oogstte hij echter een zestal jaar later met zijn kortfilm Soft (2007), die ook op het Sundance Festival hoge ogen wist te gooien. 
 Ellis ziet de kortfilm helemaal niet als een opstapje naar die gedroomde langspeler en gaat gretig door met zijn palmares aan kortfilms aan te vullen. Dit jaar is hij terug met zijn kortfilm Stew & Punch, waarin we zien hoe een instuiffeestje uit de hand loopt wanneer de gastheer na enkele glazen punch en een potje armworstelen zijn verlies wel erg moeilijk kan verteren.

Liet de regisseur in Soft het thema pesten nog onder het filmische licht verschijnen, dan rakelt Ellis met Stew & Punch opnieuw een maatschappelijk thema op dat tegenwoordig in het kluwen van de maatschappij verscholen zit. Hoewel het op het eerste gezicht zo mag lijken, staat niet de relatie van de man met het aardig gevulde glas centraal, maar wel de relatie van de man ten opzichte van zijn eigen vrouw. Reeds in het openingsshot staat de hoofdrolspeler in de keuken aan zijn stew te werken en is het de vrouw die de punch heeft gemaakt. De eerste doorbreking van een stereotype waarmee Ellis de toon zet voor de rest van zijn nieuwe kortfilm. Wanneer Alex dan ook nog eens het potje armworstelen tegen zijn vrouw verliest, lijkt hij ook fysiek aan haar ondergeschikt te zijn.

Stew & Punch is doordrongen van taferelen waarin Alex’ mannelijkheid wordt uitgedaagd en op zijn plaats wordt gezet. Een aardig detail is de achtergrondmuziek die meegaat met de sfeer die binnen het gezelschap heerst en mee lijkt te evolueren met de gemoedstoestand van Alex. Genante momenten worden vergezeld van stilte terwijl opzwepende muziek een dronken Alex uit zijn kot lijkt te lokken. 


Afsluitend lijkt Ellis met zijn nieuwe kortfilm Stew & Punch het experimentele definitief voor het narratieve in te ruilen. Waar hij in Doing Really Well (2001) nog last had van een ‘editing fetisj’ maakt Ellis in dit kortverhaal slechts gebruik van twee noodzakelijke cuts om het proces wat in tijd te versnellen. Los van de lange takes dus geen experimenten voor Ellis op visueel vlak deze keer. Het is duidelijk dat hij vanaf nu zijn ogen heeft gezet op de vertelling.

Frin Platteeuw