Lilith
rating

Duur: 21 min. | Land: België | Regie: Maxim Stollenwerk | Cast: Inge Van Bruystegem, Renée Vervaet | Filmschool: RITS

Reeds met de horrorfilm Karkas die hij realiseerde tijdens zijn tweede jaar wist Maxim Stollenwerk al enkele festivalselecties en zelfs prijzen (met name de Zilveren Mélies) in de wacht te slepen. Ook zijn nieuwe film Lilith werd niet alleen geselecteerd voor het IKL, maar ook meteen genomineerd voor de Humoprijs. In dat derde jaar RITS lijkt overigens een klein clubje genreliefhebbers bij elkaar te zitten, zo komt ook Boules of Death van Manuel Janssens uit diezelfde lichting.

Laat de recensie van Karkas vooral David Cronenberg als referentie vallen, dan is dat hier vooral David Lynch. En dat is een gedurfde maar geen vanzelfsprekende keuze. Net als Lynch kiest Stollenwerk ervoor een donker psychologisch verhaal te brengen in een magische, dromerige sfeer. Enter Lilith, de nachtelijke demon, godin van de heksen, moedergodin van het seksuele, geboorte, het leven. Maar ook de in onmin gevallen oermoeder van de mens, die in tegenstelling tot Eva niet uit Adam's rib werd vervaardigd maar onafhankelijk van hem werd gecreëerd en weigerde zich aan hem te onderwerpen.

Vertrekkende van deze mythe en na veelvuldig gekeken te hebben naar Daughters of Darkness neemt de regisseur ons mee in de nachtelijke onderkant van een grootstad waar een vreemd zwart gekleed meisje met een duistere obsessie ronddwaalt. Haar tegenpool, zoals dat hoort, is een blonde femme fatale die haar meesleurt in een obscure onderwereld van kraalgordijnen en neonlicht.

Net als Lynch kiest Stollenwerk ervoor een donker psychologisch verhaal te brengen in een magische, dromerige sfeer

Ook in de soundtrack herkennen we een sterke invloed van Lynch, sentimentele popsongs en dronerige achtergrondgeluiden bepalen de emotionele toon  van bepaalde sleutelscènes. Die zoeken naar een magisch moment dat er soms komt maar soms... ook niet. De moeilijke evenwichtsoefening bestaat er natuurlijk in het archetype niet in een banaal cliché te laten vervallen, en daar laten de dialogen en sommige personages toch te wensen over. In elk geval kunnen wij dit soort genre-experimenten alleen maar toejuichen, en geeft dit zin in meer!

Ils Huygens