Premature
rating

Duur: 17 min. | Land: Noorwegen | Regie: Gunhild Enger | Cast: Elif Hartwig, Aina Haguet Estrada | Scenarist: Gunhild Enger | Productiehuis: Gudrun Austli

Situatiehumor op z’n best in het indrukwekkende Premature van de Noorse filmmaakster Gunhild Enger. Want wat is clichématig, maar toch universeel schrikwekkender dan de eerste ontmoeting met de schoonouders?

Dat de acteurs uit deze long take erin geslaagd zijn om 17 minuten lang hun gezicht in de plooi te houden, mag op zich al als een bewonderenswaardige prestatie beschouwd worden. Martin brengt z’n Spaanse (en zwangere) vriendin Lucia voor het eerst mee naar zijn Scandinavische thuisgrond, en wordt bij aankomst op de luchthaven opgehaald door zijn ouders. Als kijker krijgen we een wel heel bevoorrechte positie in deze onwennige eerste ontmoeting tussen Lucia en schoonouders: de camera registreert de hele film vanop de voorruit.

Veel technische poespas of esthetiek hoeven we vanaf dan ook niet meer te verwachten, maar des te meer bizarre uithalen die ook in een tv-reeks als In De Gloria niet zouden misstaan. Nadat de personages de typische vragen over en weer hebben gegooid, maakt Enger zich klaar voor het echte werk: in het bijzonder is schoonmoeder Anne Lise meesterlijk in de wijze waarop ze de ene misplaatste opmerking na de andere maakt, terwijl haar zoon op de achtergrond z’n tong stukbijt van opgekropte woede.

Alsof het nog niet voldoende is dat ze Lucia haar ‘negro doll’ als cadeau aanbiedt, begint ze vervolgens over de doodgeboren baby van haar zus. En dat terwijl ze op haar doodse gemak een koffietje binnenslurpt en een koekje naar binnen werkt. Arme Lucia moet verbouwereerd aanhoren hoe haar toekomstige schoonmoeder dan ook nog eens kurkdroog aanstipt dat ook háár baby altijd te vroeg zou kunnen komen. Het is deze premature opmerking die Martin finaal in het verkeerde keelgat schiet en de aanloop geeft voor de simpele doch effectieve beeldcompositie waar de film mee eindigt.

Premature blinkt uit in realiteitsgehalte door het uiterlijk ontbreken van montage of doorgedreven cinematografie. Bovendien zijn we als kijker in staat om te allen tijde de personages te observeren in hun specifieke reacties, een vrijheid die we terecht als luxe kunnen beschouwen in deze gniffelbare absurde roadmovie.

Frank Moens