Malody
rating

Duur: 12 min. | Land: Canada | Regie: Phillip Barker | Cast: Alex Paxton-Beasley, Thomas Hauff, Ashleigh Warren, Ryan Granville-Martin | Scenarist: Phillip Barker | Producent: Phillip Barker | Productiehuis: Phillip Barker

Bezige bij, die Phillip Barker. Niet enkel stond hij de voorbije jaren als production designer op big budget Hollywood sets zoals Chloe, Devil’s Knot en Brian de Palma’s Redacted, hij houdt er ook een productieve nevencarrière op na: de man steekt al zo’n dertig jaar installaties ineen, tekent talloze notaboekjes vol en – oh ja – maakt kortfilms. En binnen dat laatste is hij geen onbekende voor de grote filmfestivals: twee van zijn kortfilms waren in het verleden te zien op Clermont-Ferrand (Night Vision en Soul Cages) en maar liefst vier op Oberhausen, waaronder A Temporary Arrangement, Regarding (beiden te bekijken via Barkers website) en z’n laatste wapenfeit, Malody.

Malody heeft het niet getroffen. De jonge vrouw bevindt zich helemaal alleen in een typische All-American diner ergens midden in de nacht, hangt aan een beademingstoestel en lijdt aan verstopte oren waardoor ze enkel een gedempte versie hoort van wat zich om haar heen afspeelt. Alsof dat nog niet genoeg is, ziet ze dan ook nog eens haar jongere zelf op tafel tapdansen. De jonge Malody neigt bovendien naar een goeie dosis kattenkwaad: met een installatie die het spelletje Muizenval laat verbleken, zet de deugniet een sequentie in gang die traag maar zeker naar een uiterst bizarre climax leidt. Als een Inception in extreme slow-motion, verdwijnen de wetten van de zwaartekracht en gaat de ruimte aan het tollen.

Malody hangt hulpeloos te bengelen terwijl het cakebeslag haar en de uitbater om de oren vliegt, en net het punt dat de initiële verbazing zou kunnen gaan tanen, gunt Barker je plotsklaps een verhelderende blik achter de schermen. Elke poging om zin te vinden in dit verhaal strandt echter finaal in de bruuske verandering van setting. Barker weet een bevreemdende en ingenieuze film af te leveren en zijn oog voor detail is minutieus. In het bijzonder is de aandacht die naar de geluidseffecten is gegaan, het vermelden waard. Maar Malody is ongetwijfeld een frustrerende oefening voor wie een betekenis zoekt in deze zee van mogelijke interpretaties.

Frank Moens