Baghdad Messi
rating

Duur: 14 min. | Land: Belgiƫ | Regie: Sahim Omar Kalifa | Cast: Abdullah Taher, Farzad Hassani, Jar Varsin, Ahmed Mohammed | Scenarist: Sahim Omar Kalifa, Jean-Claude Van Rijckeghem | Producent: Dries Phlypo | Productiehuis: A Private View

Baghdad Messi valt wereldwijd nog volop in de prijzen, maar de Turks-Koerdische regisseur Sahim Omar Kalifa heeft met Bad Hunter de opvolging al verzekerd. Naar goede gewoonte draait Kalifa zijn hand niet om voor zware of sociaal geëngageerde thema’s: waar in het verleden o.m. illegaliteit (Nan) en de oorlog tussen Irak en Iran (Land of the Heroes) de rode draad doorheen het verhaal vormden, richt hij zich nu op een eerkwestie. Meer bepaald: de gevolgen van een aangetaste eer.

In het Koerdische berglandschap stoot de jager Bahoz op de verkrachting van het jonge meisje Nisrin. Om Nisrins eer te beschermen, verjaagt de jonge kerel de verkrachter. Bahoz en Nisrin nemen afscheid, maar later op de dag daagt het meisje op met haar vader en twee nonkels in haar kielzog. Om hem te bedanken, vertelt Bahoz zelfzeker aan z’n vreemd opkijkende moeder. Bad Hunter verraadt ogenblikkelijk de hand van de regisseur. Bij hun schuchtere toenadering blijft de camera blijft meestal dicht op Bahoz’ en Nisrins huid. De muziek op de achtergrond, zo subtiel dat ze amper opvalt, sluit naadloos aan bij de sobere doch vertederende ontmoeting tussen de twee. Geen professionele acteurs in deze film, wel rasechte locals. De man heeft oog voor karakterkoppen en zijn protagonist is subliem gecast: zwijgzaam, met priemende blik en een gezicht waarop je de expressie moeiteloos kunt aflezen. Kalifa nam de film overigens op in z’n geboortedorp en maakt naar goede gewoonte gretig gebruik van die glooiende zandvlakten, wat het realisme in zijn film benadrukt.

De grote sterkte van Bad Hunter is dat de film zichzelf op geen enkel moment vast rijdt in zwaarmoedigheid. Op welgetimede tijdstippen mag er al eens gelachen worden, en dat maakt het verhaal ondanks de heftige inhoud toch verteerbaar. Kalifa weet als geen ander een zware problematiek te verpakken in een klein verhaal, en hoewel hij deze keer geen gebruik maakt van de ongedwongenheid van kinderen, levert de regisseur opnieuw een film af die van begin tot eind meesleept.

Frank Moens