La Fugue
rating

Duur: 22 min. | Land: Frankrijk | Regie: Jean-Bernard Marlin | Cast: Médina Yalaoui, Adel Bencherif, | Scenarist: Jean-Bernard Marlin | Producent: Valentine de Blignières | Productiehuis: Les Films de la Croisade

Een streepje muziekkennis om mee aan te vangen: een fugue is een muziekcompositie die doorgaans uit twee contrasterende doch overlappende melodieën bestaat. Geen betere analogie om de relatie tussen de twee protagonisten uit Jean-Bernard Marlins La Fugue te omschrijven: de plichtsbewuste jeugdwerker Lakdar en zijn opstandige protégé Sabrina. Het meisje verblijft in een gesloten instelling voor jeugddelinquenten en kan ondanks haar jeugdige leeftijd reeds een indrukwekkende cv voorleggen: diefstal, slagen en verwondingen, rijden zonder geldig rijbewijs… niet verwonderlijk dat de moed haar in de schoenen zinkt op het moment dat ze zich in de rechtbank moet verantwoorden voor haar daden. Haar toekomst ziet er immers allerminst rooskleurig uit. Na een clash met de onderzoeksrechter, maakt Sabrina zich uit de voeten. Voor Lakbar volgt een slopende zoektocht doorheen de achterbuurten van Marseille.

La Fugue trekt in eerste instantie de kaart van het sociaal geëngageerde drama. Zowel thematiek als cameravoering doen denken aan de films van de gebroeders Dardenne: regelmatig volgen we Lakbar in documentairestijl doorheen gangen en straten in zijn zoektocht naar Sabrina. De camera op de rug, alsof de kijker samen met hem meeloopt langsheen de verpoverde buurten en ontmoedigde hangjongeren. Ook in de rechtbank zelf blijft de filmmaker trouw aan deze formule. Marlin voegt bovendien amper esthetische effecten toe: we krijgen enkel omgevingsgeluiden te horen en van enige artistieke beeldcompositie is amper sprake. De montage ondersteunt het verhaal: jachtig wanneer de spanning opgedreven wordt, uitgesponnen op de momenten waarop Lakbar radeloos probeert te bedenken waar Sabrina zich zou kunnen bevinden.

Hoewel in de eerste minuten het ‘been there, done that’ gevoel voorzichtig de kop opsteekt, breekt het nooit volledig door. Adel Bencherif zet erg geloofwaardig de betrokken Lakbar neer, maar vooral Médina Yalaoui steelt de show: ze portretteert de koppige Sabrina levensecht. Als kijker voel je de opgekropte emotie, de opwellende tranen die toch nog worden weggeslikt. Hoogtepunt van La Fugue is dan ook een schrijnende scène waarin het meisje haar gal spuwt terwijl ze semi-hysterisch uit het venster van een wagen hangt. Eindelijk vindt ze de woorden om te zeggen wat ze denkt, maar ze gaan verloren in het straatlawaai. Ook de scène waar de film mee afsluit, zindert gegarandeerd na. La Fugue steekt met kop en schouders uit boven het gemiddelde sociale drama, en heeft dan ook z’n schare filmprijzen - waaronder een Gouden Beer voor Beste Kortfilm op de Berlinale van 2013 -  helemaal verdiend.

Frank Moens