Avant que de tout perdre
rating

Duur: 00 min. | Land: Frankrijk | Regie: Xavier Legrand | Cast: Denis Ménochet, Mathilde Auneveux, Miljan Chatelain, Anne Benoît, Léa Drucker | Scenarist: Xavier Legrand | Producent: Alexandre Gavras | Productiehuis: K.G. Productions, Canal+

Avant que de tout perdre opent heel rustig en braaf: een inhoudelijke contradictie met het drama dat zich staat te ontwikkelen in het komende halfuur. Een kind vertrekt van thuis naar school, maar komt daar bewust nooit aan. In plaats daarvan verstopt hij zich onder een brug, wachtend tot een auto claxonneert en hij kan instappen. Op het gedijen van de wagen start de plot.

Dat het intussen Oscargenomineerde (lees hier meer over de Oscarnominaties 2013Avant que de tout perdre opent met een scène die in wezen zo clasht met het vervolg van het verhaal, is op zich een eigenaardige keuze, maar wel eentje die overeind blijft en werkt. Debuterend regisseur Legrand legt ermee heel even de focus op het kind, om die daarna volledig te verschuiven naar de ware protagonist van dit verhaal: Léa Drucker in de rol van een radeloze doch vastberaden vrouw.

Heel langzaam geeft Legrand ons kleine tips mee van wat er gaande is binnen dit vreemde tafereel. Met kleine beetjes laat hij de kijker proeven van een maaltijd die op het einde van de rit dan wel goed, maar toch wrang nasmaakt. Legrand speelt het daardoor op slim: de aandacht van de kijker wordt in de eerste minuten vooral gestuwd uit een grote nieuwsgierigheid. Zelfs als de puzzelstukjes dan eindelijk bij elkaar vallen, blijft Legrand bouwen op een clevere spanningsboog. In feite vertelt hij heel kort een sterk familiedrama dat een veel grotere spanwijdte kent dan hier getekend: vrouw (en moeder) wordt mishandeld door haar man en besluit samen met haar kinderen van hem weg te vluchten. Het warenhuis waar de moeder werkt vormt een veilige thuishaven om alles kortstondig in gereedheid te brengen. Legrand weet binnen een krappe tijdspanne de spanning bijzonder hoog te houden, zonder in een overdreven dramatiek te verdrinken. Het is net dat evenwicht dat van deze kortfilm een sterk doordachte film maakt die realistisch aanvoelt, eerder dan een schroomloos entertainend gevoel bij de kijker los te wekken.

Legrand speelt een bijzonder slim spel met de kijker in dit moderne & spannende familiedrama.

De regisseur heeft de touwtjes stevig in handen: hoe hij speelt met binnen/buiten en boven/beneden als fysieke en metaforische barrières ter illustratie van de emotionele groeven tussen man en vrouw, is daar een mooi voorbeeld van. Een schitterende mise-en-scène onttrekt zich wanneer de moeder met haar twee kinderen een finale weg moet afleggen om te kunnen vluchten: voorbij alle kassa's, een horizontale loop dat clasht met de verticale lijn van de kassa's, perfect ondersteund door een opbouwend gebeep van gescande artikelen. Alsof de hele arena de spanning voelt en dat des te hard onderlijnt.

Hoewel de cameravoering vrij klassiek wordt gehouden, ondersteunt de beeldvoering de intensiteit van het verhaal op het juiste moment. Door concreet en bewust te focussen en het spel met de kijker slim te spelen, weet Legrand bijzonder te overtuigen met dit kortfilmdebuut en heet het geen wonder dat de film de Grote Prijs won op het Clermont-Ferrand Kortfilmfestival van 2013.

Niels Putman