Horizonte
rating

Duur: 24 min. | Land: Spanje | Regie: Aitor Uribarri | Cast: Iñaki Ardanaz, Manuel Morón, Claudia Vega, Ana Fernandez | Scenarist: Aitor Uribarri | Producent: Aitor Uribarri | Productiehuis: Uribarri Y Sanchez S.L.

Dat we al enkele jaren mogen spreken van een ‘zombie renaissance’, zal niemand ontkennen. Het broertje van die andere ondode, de vampier, speelde decennialang enkel mee in de marge, maar kwam sinds kleppers als 28 Days Later, The Walking Dead en World War Z op gelijke hoogte.

 

En zo sluiten we naadloos aan bij Horizonte, waarin regisseur Aitor Uribarri beide monsters verenigt in een – schrikwekkend realistisch ogende – hybride. Horizonte windt er vanaf de eerste seconde geen doekjes om. De wereld is in een niet zo ver verleden naar de knoppen gegaan en Uribarri maakt gretig gebruik van de typische extreme long shots om het desolate Spaanse berglandschap te benadrukken. Alle kleur is bovendien van de beelden onttrokken: ze zijn zo gesatureerd dat zelfs het ontwaren van de kleur van de lucht een oefening wordt. Temidden dit no-man’s-land ontmoeten we onze twee protagonistes: Ana en haar moeder, die ogenschijnlijk hebben weten te overleven dankzij hun zwaar gepantserde jeep.

Jammer genoeg is benzine in de post-apocalyptische wereld niet zomaar voor handen, zodat moeder en dochter genoodzaakt zijn te voet op tocht te gaan. Maar de man die hen hulp aanbiedt, heeft minder fraaie bedoelingen. Op het eerste gezicht lijkt Horizonte niet meer te worden dan een ingekorte versie van een standaard zombiefilm: in een wereld zonder enige infrastructuur of overkoepelend gezagshebbend orgaan, is de mens in een soort extreme survival of the fittest aan zichzelf overgeleverd. Uribarri heeft wel een sterke feel voor horror en weet de spanning op te drijven. Zijn cinematografie is zonder twijfel schatplichtig aan andere zombiefilms als Exit Humanity, waarin ook met een handvol personages toch een volwaardig verhaal tot stand komt.

Een bloederige coming-of-age in een teloorgegane wereld.

De cameravoering doet bij momenten denken aan een game, in de manier waarop er bruusk wordt ingezoomd of gekeerd (via pans). Bovendien werkt het hybride monster: als kijker weet je namelijk niet welke kwaliteiten de hybride van welk monster meegekregen heeft. Is hij snel of traag? Moet je de hersenen of het hart doorboren? Maar de film wordt pas echt interessant wanneer blijkt dat het meisje Ana een bijzondere gave heeft die broodnodig is om het doel van de trip te bereiken: de hereniging met hun echtgenoot en vader. Dat doel komt echter in gevaar op het moment dat moeder en dochter lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ana moet beslissen: kiest ze voor haar gezin, of voor haar eigen principes? 

Frank Moens