Peut-être le noir
rating

Duur: 25 min. | Land: België | Regie: Juliette Joffé | Scenarist: Juliette Joffé | Productiehuis: LUCA Sint-Lukas School of Arts

Een oud appartement aan de kust dat 150 jaar onveranderd gebleven is, vormt niet het decor maar wel het hoofdpersonage van Juliette Joffés Peut-être le noir. In het afstudeerwerk van de Sint-Lukasstudente vertellen verschillende generaties off-screen over hun ervaringen met de woning die ze elke zomervakantie bezoeken.

Voor de één is het een plaats van troost waar het verleden nog ronddoolt, voor de ander een herinnering aan dominante en immer kritische voorouders. Die voorouders worden beklijvend vertolkt door een soundtrack van fluisterstemmen en een oude, ontstemde piano die een van de donkerste hoekjes van het appartement inneemt. Joffé vertaalt het stilstaan van de tijd in een minimalistische stijl: lange shots van foto’s en decoratie vormen het grootste deel van de film, terwijl voice-overs hun band met het appartement en hun eigen familie beschrijven. Deze af en toe te lange shots brengen je als kijker als het ware in de kamer, waardoor ook langzaamaan het ontzag dat de bewoners ervoor hebben, je besluipt..

Peut-être le Noir plaats de herkenbaarheid van grootmoeders slaapkamer in een duister nieuw licht.

Zelfs de jongste leden van de familie, die hun spullen nochtans slordig neergooien, huiveren bij de gedachte dat iemand water morst in het appartement. Peut-être le Noir, die Joffé een VAF-wildcard voor documentaire opleverde, is een indrukwekkende emotionele verkenningstocht die de herkenbaarheid van grootmoeders appartement in een duister nieuw licht plaatst. Een licht dat alles zwaarder maakt en ogen beschuldigend.

Simon Desmet