Welkom
rating

Duur: 18 min. | Land: België | Regie: Pablo Munoz Gomez | Cast: Miel Van Hasselt, Bart Cambier, Patricia Goemaere, Wim Willaert, Simon André, Jean-Jacques Rausin, Daniel Vidovsky | Scenarist: Sarah Schenkel, Pablo Munoz Gomez | Producent: IAD | Productiehuis: Mediadiffusion

Jorge en zijn oude vader Antonino wonen in een klein huisje in Wallonië, waar ze moeiteloos Frans en Spaans door elkaar spreken. Helaas ligt een deel van hun tuin in het Vlaamse grondgebied, wat de aanleiding vormt voor een reeks komische gebeurtenissen. Want wanneer Jorge een kippenhok voor Maria - de Hollandse Kuifhoen (en vermeende geliefde)  van zijn seniele vader – wil bouwen, wijst een politieagent hem erop dat zich op Vlaamse grond situeert en dat daar een gepaste vergunning voor nodig is. Jorge en Antonino worden naar het gemeentehuis van Overbeek gestuurd waar ze een hele administratieve rompslomp moeten ondergaan. Met als verdict: je tuin is Vlaams, dus je kan er een kippenhok zetten als je de Nederlandse taal beheerst. Een regel die hen wordt opgelegd door Wim Willaert, zeer overtuigend als Vlaamse ambtenaar die Jorge en vader prompt op taalles stuurt.

Van Jorge tot Antonino en de ambtenaren... Iedere acteur in Welkom speelt ergens een karikatuur met voorspelbare wendingen, maar geen van hen laat zich vangen door overacting. Met in de hoofdrol Jean-Jacques Rausin (die we herkennen van de enkele andere Waalse kortfilms, waaronder En attendant le dégelLa bete entre les murs, Chambre double) die zijn rustige, verzorgende personage Jorge doorheen de film goed doseert, met een uitspatting naar het einde toe. Een kleine noot hierbij: hoe treffend lijkt Rausin, zowel fysiek als qua acteerwerk, op Frans acteur/regisseur Vincent Macaigne?

Welkom maakt gebruik van een klassieke komische beeldtaal, volledig conform met Chaplins statement “Life is a tragedy when seen in close-up, but a comedy in long-shot.” De film bestaat dus voornamelijk uit statische long shots en long takes, waarin de acteurs én de setting ruimte krijgen voor fysieke komedie. Enkel in de meest dramatische scène van de film komen we zowel letterlijk als figuurlijk (door middel van close-ups) wat dichter bij de personages te staan. Klassiek werkt voor een reden, maar een beetje meer experiment had hier toch voor een interessanter geheel gezorgd.

Welkom maakt gebruik van een klassieke komische beeldtaal, volledig conform met Chaplins statement “Life is a tragedy when seen in close-up, but a comedy in long-shot.”

Opmerkelijk is echter het festivalparcours van de film. Als een 100% Belgische productie (met Vlaamse én Waalse cast en crew) werd Welkom wél geselecteerd voor Clermont-Ferrand, Les Magritte du cinéma en het FIFF, maar was afwezig op de grotere Vlaamse festivals zoals Film Fest Gent en het Internationale Kortfilmfestival Leuven. Gomez werkte nochtans zeer nauw samen met Rémi Allier wiens Zinneke o.a. goed was voor de prijs voor beste studentenkortfilm van 2013 op Film Fest Gent. Misschien wordt de film in Vlaanderen niet zo grappig gevonden, want ondanks de komische benadering worden Vlamingen noch Walen in een gunstig licht gesteld. 
Dit terzijde, draagt het wel bij tot de vorming van de archetypes in de film en maakt het allemaal deel uit van de films declaratie: onze idee van elkaar is stereotiep, wat even doet terugdenken aan Bienvenue chez lez Ch’tis. Hoofdvraag blijft: is de taalsituatie in ons land niet simpelweg belachelijk? Gomez tracht dit met zijn IAD-eindwerk op een tragikomische manier te benadrukken en uiteindelijk kan er zelfs bij Jorge nog een lachje vanaf.

Joosje Hendrikx