Autour du lac
rating

Duur: 05 min. | Land: België | Regie: Noémie Marsily, Carl Roosens | Scenarist: Noémie Marsily, Carl Roosens | Productiehuis: Zorobabel

Het zijn niet de (half-)naakte, naar bevrediging zoekende mannen uit l’Inconnu du lac die hoofdrol spelen in Autour du lac. Maar eveneens gesitueerd rondom een meer, tekenen multi-artiesten Noémie Marsily (illustratrice, o.a. van kinderboeken) en Carl Roosens (muzikant, auteur, videokunstenaar, tekenaar) een bijzonder heerlijke, bevreemdende wereld.

Bijzonder simpel ook, thans op het eerste zicht, al blijken de potloodlijnen en inktvlekken goed te stroken met bewegingen van het hoofdpersonage en de taferelen die hij kruist tijdens zijn wandeling rond het meer. “Je marche autour du lac…, ” zingt filmmaker Roosens (met zijn band Carl et les hommes boîtes, overigens erg smaakvolle muziek dat naar eigen zeggen een "subtiele mix brengt van hiphop, mistige rock, mutante elektro en groteske fanfare") op de klankband terwijl de animatie op het ritme van dit lied voortbeweegt. Als een videoclip, maar net iets meer…

Een tri-dozijn aan obscure figuren passeert daarbij de revue; waar de trip start met onschuldige, duikelende eenden op de tonen van een vertraagde Boem Paukeslag, volgen ritmische taferelen elkaar op: een schommel knapt, een mier kruipt uit het kadaver van een duif, een topless vrouw danst tegen de loop van een geweer.

Hoe verder de videoclip/kortfilm vordert, hoe meer het luchtige beeld wordt ingepalmd door inktvlekken en potloodgruis. Maar de protagonist blijft stevig doormarcheren, wordt enige keren ingehaald door puffende joggers, stapt onderweg nog een handjevol muzikanten voorbij (cfr. de Nantes-videoclip van Beirut) en stapt en stapt... tot muziek dreigender wordt, potloodlijnen vetter en de contouren van zijn wezen chaotischer, waanzinnig, als op springen.
Marsily en Roosens lassen ergens halverwege een rustpunt in, ruilen fanfareske trombone in voor gestage elektro en een caleidoscopische dromerige/gedachtenwereld, gevolgd door een snelle reprise van de vreemde personages (“J’aimerais leur écrire une histoire, à tous leur écrire une chanson” weerklinkt het synchroon).

Lynch, door de ogen van een kind en zijn kleurpotlood, ondersteund door een streep rokerige, rauwe maar toch poëtische muziek

Autour du lac is niet de eerste samenwerking tussen Marsily en Roosens (zo won Caniche  in 2012 de nationale competitie op het festival International du Film Francophone Namur) en werd intussen op het animatiefestival van Annecy opgepikt en bekroond (CANAL+ Creative Aid Award), door het Vimeopersoneel verkozen als Staff Pick én nu ook geselecteerd in de nationale competitie op Anima 2014. Ergens hypnotiserend, kan je deze muzikale animatie best bekijken als Lynch, door de ogen van een kind en zijn kleurpotlood, en dat ondersteund door een streep rokerige, rauwe maar toch poëtische muziek  – wat je kan vergelijken met hoe een duet tussen Arno en Stromae zou klinken.

Sarah Skoric