Lettres de femmes
rating

Duur: 11 min. | Land: Frankrijk | Regie: Augusto Zanovello | Scenarist: Augusto Zanovello, Jean-Charles Finck | Productiehuis: Pictor Média, XBO Films

Regisseur Augusto Zanovello neemt ons mee naar de donkerste bladzijde van de twintigste eeuw: de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Op grauwe, stukgeschoten velden bekampen soldaten een onzichtbare vijand. Ze sneuvelen, de ene na de andere. Hun lichamen spatten op een akelig realistische manier uiteen. Tussen al het geweld is er ook een beetje plaats voor zachtheid. Hoofdpersonage Simon is belast met het verdelen van de post: als bij wonder bereiken er regelmatig brieven, van bezorgde moeders en hoopvolle geliefden, het slagveld.

De brieven bedoeld voor bestemmelingen die in de tussentijd zijn omgekomen, houdt hij bij zich. Niet om ze te lezen, maar om ze te gebruiken als medisch materiaal. In plaats van de wonden van zijn kameraden te stelpen met gaas en verbanden, gebruikt hij reepjes beschreven papier. Woorden en zachte vrouwenstemmen helen hier letterlijk. Poëzie en emoties als tegengif in een omgeving waar het alleen buldert en brult, en waar mensen gek worden van pijn en wanhoop.

Augusto Zanovello neemt ons mee naar de donkerste bladzijde van de twintigste eeuw: de slagvelden van WOI

De productie van Lettres de femmes was een hele opgave, waar door een heel team kwam bij kijken. In een making of-filmpje, te bekijken op Vimeo (klik) kan je volgen hoe de stop-motionfilm tot stand is gekomen. Papieren en kartonnen poppen van zo’n 25 centimeter hoog worden zorgvuldig in decors geplaatst en nauwgezet vastgelegd door verschillende camera’s, al dan niet op kranen.

Het resultaat is een ontroerend verhaal, over de fragiliteit van mensen en menselijke relaties, over misverstanden en ijdele pogingen. De makers houden hun visuele boodschap ingetogen: de eigenschappen van papier – het kan scheuren, het kan branden, het kan worden vastgelijmd – worden toegepast, zonder te worden uitgemolken. Professioneel aangepakte magie, deze terechte winnaar van de publieksprijs op het festival van Annecy 2013.

Sofie Rycken