Lonely Bones
rating

Duur: 06 min. | Land: Nederland | Regie: Rosto | Scenarist: Rosto | Productiehuis: Rosto A.D.

Lonely Bones is het sluitstuk van het multimediaal project Mind My Gap van de Nederlandse animator Rosto die ons twee jaar geleden het voortreffelijke The Monster of Nix bracht. Aan de hand van een reeks comic books en kortfilms schetste hij met Mind My Gap de neergang van tv-presentator Buddybob. De kortfilm, die voorafgegaan werd door de trilogie Beheaded, (The Rise and Fall of the Legendary) Anglobilly Feverson en Jona/Tomberry, toont ons hoe het personage zijn dood tegemoet gaat, maar doet dit op een allesbehalve verhalende manier. De kortfilm vormt immers ook het tweede deel in een vierluik van muziekclips voor Rosto’s virtuele muziekgroep Thee Wreckers. Volg je nog?

Gelukkig hoef je niet het hele achtergrondverhaal te kennen om te kunnen genieten van de kortfilm. Voor de mensen die het project volgen zal het natuurlijk wel een blij weerzien zijn met Buddybob, Diddybob en de Thee Wreckers. De film geeft ons een impressie van Buddybob die wegloopt met een valies, een auto-ongeluk krijgt en ten hemel stijgt maar steeds terugkaatst naar beneden, en speelt als een vreemde droom. Al lijkt een nachtmerrie meer correct, want de sfeer die Rosto oproept is dreigend en duister, met een stevige dosis surrealisme en een sterke interne logica. Op deze manier creëert hij een heerlijk bizar en grotesk wereld waar je onverbiddelijk wordt ingezogen.

De interne logica van Lonely Bones laat je niet alleen vrij in de interpretatie van de film en wordt gekenmerkt door een hoog meta-film gehalte. Met andere woorden, een film die zich bewust is van zijn film-zijn. Een knap voorbeeld hiervan is het zichtbaar maken van het greenscreen op het einde van de film. Verder zal je merken dat net als in zijn andere films een fontein een centrale rol speelt, volgens Rosto een plek waarin alle tijd besloten ligt.

Een blij weerzien met Buddybob, Diddybob en de Thee Wreckers.

Lonely Bones ook op door zijn bijzondere combinatie van live-action beelden, computeranimatie en handgetekende elementen. Zo maakt Rosto onder meer gebruik van computergeanimeerde hoofden op echte lichamen of handpoppen. De visuele stijl die hij oproept lijkt dan weer een vrolijke amalgaan van invoelden gaande van Tim Burton tot David Lynch, Terry Gilliam en zelfs (strip)auteur Neil Gaiman. De bombastische kruising tussen duistere blues en psychedelische jazz, met en haast gospelachtig gezang, past dan ook perfect binnen dit bevreemdend universum.

Jeroen Van Rossem