Hart/Coeur
rating

Duur: 21 min. | Land: België | Regie: | Cast: Alessandro Cangelli

Echo’s naar Anton Corbijns Control in de intro van Hart/Coeur. Wie ooit de Joy Divisionbiopic zag, herinnert zich allicht hoe de Ian Curtis van dienst op de tonen van No Love Lost doorheen de straten wandelt met in witte letters “HATE” op de rug gekalkt. Ook in Blauwblomme's kortfilm Hart/Coeur passeren de acteurs op gelijkaardige wijze de revue, in leren jassen waarop hun naam geschreven staat. We laten in het midden of het hier een toeval of een bewuste knipoog betreft, maar feit is dat deze bachelorproef wel meer slinkse verwijzingen bevat naar punk, new wave, underground en – heeft u hem? – hardcore.

Na een bescheiden nationaal parcours langsheen o.a. Nacht van de Experimentele Film, kaapte de film onlangs in de bakermat van deze subculturen de Special Jury Prize for Short Film weg op het Londense Raindance Festival. Een bevestiging van het harde werk dat Blauwblomme en zijn crew leverden, want visueel is Hart/Coeur een parel. Beelden korrelig als schuurpapier worden afgewisseld met een ad rem montage die aansluit bij de plot: een wilde nacht doorheen de lokale punkscène brengt de twee vriendinnen Natasha en Emma via een voetgangersbrug van club naar club. De locaties – in Kortrijk, of all places – lijken zo weggeplukt uit een Britse undergroundclub en dankzij de scherpzinnige aandacht voor details in zowel beeldcompositie als mise-en-scène wordt dit verhaal vooral in stilstaande shots verteld: een achteloze blik op de helft van een paar Doc Martens, Cara Pils en Jupiler (in halveliterformaat uiteraard), drugs en sigarettenpeuken her en der verspreid.

Maar wie denkt louter een doorsnede van een visueel erg dankbare subcultuur te zullen zien, is eraan voor de moeite. Want terwijl Natasha koste wat het kost haar lief probeert te bereiken, weet de kijker al lang dat die wel even andere zorgen aan z’n hoofd heeft. De bovendien non-lineaire aanpak loont, want het levert een redelijk psychedelische trip op als eindresultaat.

Hoewel de film gaandeweg inlevert op de aanvankelijke snedigheid en nogal aan tempo verliest, blijft hij niettemin intrigeren. Dat is voor een groot deel te danken aan de cinematografie, maar ook de overweldigende naturel van Alessandro Cangelli (protagonist in Get Ripped en Adja Fassa als Natasha is het vermelden waard. Blauwblomme - die overigens mee acteerde in Joël Rabijns' en Yves Sohets vlezige afstudeerwerk uit 2013, The Miracle of Life - bevindt zich overigens na een sabbatjaar opnieuw op de Kaskschoolbanken om z’n master af te maken. Mooie vooruitzichten dus.

Géraldine Beeckman