Olav
rating

Duur: 16 min. | 2014 | Land: België | Regie: Jacinta Agten | Scenarist: Jacinta Agten | Producent: Jacinta Agten | Productiehuis: LUCA Sint-Lukas School of Arts | Filmschool: St Lukas

Wrang, beklemmend en enigszins bevreemdend, het gevoel alsof je hart en je maag zich heel traag samenballen tot een ongemakkelijke prop in je lijf. Dat is wat de confrontatie die Jacinta Agten met Olav aangaat, teweegbrengt. Geïnspireerd door films zoals Hanekes La pianiste en Yorgos Lanthimos’ Dogtooth, vertelt deze kortfilm het verhaal van een zeventigjarige vrouw, Ama, en haar volwassen zoon Olav die in een huisje in het bos wonen, ver afgesloten van de samenleving. Hoewel het in het begin niet duidelijk is dat de twee moeder en zoon zijn, heeft de kijker onmiddellijk het gevoel dat er iets grondig fout zit in de relatie tussen de twee.

Macht en seksualiteit – deze twee grote thema’s zijn intrinsiek met elkaar verbonden en doorheen de hele film aanwezig. Het is duidelijk dat Olav nooit in contact is gekomen met enige vorm van samenleving en dat Ama hem zijn hele leven naar haar verstoorde wensen gevormd heeft: hij doet alles wat ze vraagt, behandelt haar met liefde, en het lijkt alsof zijn geest een ongezonde mengelmoes is van een peuter, een zesjarig kind en een veertienjarige puber. Hoewel de film traag verloopt, de beelden van een routine getuigen en de kijker wel kan vermoeden hoe hij verdergaat, is er van het begin af een opbouw van spanning die bijna ondraaglijk is. De warme kleuren, het vele licht en de herhaling van huiselijke geluiden zouden evengoed tot een vrolijke film over een jong gezin kunnen behoren, en dat natuurlijk realisme maakt het geheel nog beklemmender.

De kijker heeft onmiddellijk het gevoel dat er iets grondig fout zit.

In Olav onderzoekt Agten de situatie van een kind dat niet op een ‘normale’ manier wordt opgevoed, zonder dat het de mogelijkheid krijgt zijn situatie te vergelijken met die van anderen en te beseffen dat er iets niet juist is. Want de regels die Ama opstelde zijn duidelijk, de grenzen iets minder.

Jana Dejonghe