Les corps étrangers
rating

Duur: 15 min. | Land: België | Regie: Laura Wandel | Cast: Thomas Stuyck, Michaël Abiteboul, Alain Eloy | Scenarist: Laura Wandel | Producent: Vincent Fournier, Stéphane Lhoest | Productiehuis: Umedia, Dragons Films

De creatie ervan mag Laura Wandel misschien twee jaar gekost hebben, Les corps étrangers heeft de Belgische regisseuse wel onmiddellijk richting Cannes gebombardeerd. Wandels beeltenis van oorlogsfotograaf Alexandre die, na een deel van een been verloren te hebben, deelneemt aan een revalidatieprogramma in een zwembad, is een poëtisch cinematografisch kunstwerkje.

Een angstig hoofdpersonage neerzetten dat elk sociaal contact mijdt brengt het risico met zich mee dat er zich een kloof vormt tussen de kijker en het scherm. Maar Wandel slaagt erin om de teruggetrokken Alexandre op een heel persoonlijke manier neer te zetten, door de volledige film te focaliseren vanuit zijn standpunt. Via een serie close-ups langs zijn rug, nek, gezicht heen, gaan we om met zijn gebrek en observeren we de mensen om hem heen.

Niet enkel die cinematografie overtuigt, ook acteur Alain Eloy zet zijn personage en diens evolutie sterk neer. De Alexandre aan het einde is immers helemaal anders is dan die van in het begin: waar hij zichzelf eerst maar moeilijk recht kan houden op zijn krukken en elk contact vermijdt, spreken zijn bewegingen op het einde van meer zekerheid en berusting en beantwoordt hij voorzichtig de vraag van een jongen of hij pijn heeft: “Soms.”

De foetaal aandoende omgeving van het zwembad is voor Wandel ook de ideale locatie om een ode te brengen aan het menselijk lichaam in al zijn variatie: jonge kinderen, bejaarden, zwangere vrouwen, sportmannen, waterballetdanseressen, … Elk van hen dragen ze bij tot de dromerige sfeer in de blauw getinte omgeving die zowel beschermt als blootstelt.

In Les corps étrangers is elk beeld duaal, onderzoekt elk beeld hoe Alexandre zelf én hoe anderen hem zien. De rollen zijn nu omgekeerd: waar Alexandre vroeger de onzichtbare persoon was die anderen fotografeerde, is hij het nu die geobserveerd wordt, zowel door zichzelf als door anderen. Onderliggend idee (en kritiek?) is dan ook het feit dat we in een maatschappij leven waar het uiterlijk alles bepaalt. Wandel overbrugt op geslaagde wijze, zonder meligheid, de grens tussen uiterlijk en innerlijk.

Jana Dejonghe