Freebird
rating

Duur: 21 min. | Land: België | Regie: Nathan Horemans | Cast: Simon Van Buyten, Marijke Pinoy, Line Pillet, Johan Heldenbergh | Scenarist: Nathan Horemans | Productiehuis: Bworg

In de trant van de bildungsroman is er sinds jaar en dag ook de bildungsfilm, waarin de hobbelige weg van een jongere naar wasdom in beeld wordt gebracht. Zo ook Freebird van Nathan Horemans, waarin de negentienjarige Mickey de good old small town livin’ koste wat het kost wil ontsnappen. Niet enkel heeft de jongeman in kwestie een depressieve moeder die volledig op hem leunt, ook twijfelt hij over een jobaanbieding die zijn leven nog meer in het dorp zal verankeren. Geen wonder dat zo veel spanning ergens afgereageerd moet worden. En is er een treffender symbool voor een gehucht dan een dorpskermis – de typische jonge kerels aan de botsauto’s incluis?

De grootste troef van Freebird is zonder twijfel de poëtische cameravoering. De beelden blijven enerzijds zo dicht op de huid dat Mickeys beklemmende gevoel haast tastbaar wordt. Het sijpelt doorheen elk zorgvuldig gecreëerde shot. Anderzijds zijn er de beelden waarin de jongen door een weiland loopt, camera op de rug, gemoedelijk meevolgend en observerend, een treffend contrast met zijn leefwereld die almaar kleiner lijkt te worden. De scènes ogen initieel fragmentarisch en zelfs willekeurig, maar dat blijkt later slechts schijn.

Een aantal bekende gezichten passeren overigens de revue: Marijke Pinoy bewijst dat ze geknipt is voor eender welke moederrol en slaagt er andermaal in om geloofwaardig haar broze en getormenteerde personage neer te zetten. Ook Line Pillet – van o.a. Little Black Spiders – maakt ondanks haar beperkte tijd op het scherm een onuitwisbare indruk als love interest en verwante geest; en zelfs Johan Heldenbergh is kort te zien als Mickeys werkgever. Dan is er nog Simon Mixed Kebab Van Buyten, die gestalte geeft aan de teruggetrokken Mickey. Toch kan dit indrukwekkende arsenaal aan acteertalent niet verbergen dat het Freebird enigszins aan richting ontbreekt. De film is op die manier al goed driekwart voorbij alvorens er enige vaart in de narratie komt, maar ook na de finale blijf je als kijker toch op je honger zitten. Cinematografisch een voltreffer, maar inhoudelijk slaagt Horemans er niet altijd in om het onderste uit de kan te halen.

Géraldine Beeckman