The Tie
rating

Duur: 08 min. | Land: België | Regie: An Vrombaut | Scenarist: An Vrombaut | Productiehuis: Lunanime

An Vrombaut (Little Wolf, When I Grow Up I Want to be a Tiger! en bedenkster, schrijver en coregisseur van de kinderreeks 64 Zoo Lane) laat haar (kinderlijke) passie voor giraffen, wederom, de vrije loop. De illustratrice verruimt dit keer echter wel haar animatiehorizon door met The Tie voor het eerst een computergeanimeerde prent af te leveren.

 

Puik werk, vond ook de kinderjury van de Generation K-plus sectie op de Berlinale die de Gentse Vrombaut een Speciale Vermelding gunden. Mensen noch woorden in deze dierenfabel, waarin giraffen (en irritante kleine vliegjes) de wereld inpalmen. Centraal staat de naamloze babygiraf en zijn/haar ouderlijke voorbeeldfiguur. Hun band? Een das, ofte The Tie: de Engelse vertaling verwijst namelijk meer dan alleen naar het centrale kledingstuk.

Deze giraffenhistorie staat als symbool voor de potentiële banden tussen mensen: ontmoetingen, maar ook afscheid. En een gewenste reünie – met wat geluk. Vrombaut introduceert haar wereld als erg kleurrijk en koddig, maar die evolueert snel naar een met gevaar, avontuur en zelfs een tikkel naar coming-of-age-neigende moraal. Kleurrijk wordt even donker, koddig al snel benard. Nooit totale chaos, gelukkig, daarvoor teert deze animatieprent zowel visueel als inhoudelijk op het pure: niet te veel afleidende franjes, alleen het hoogstnoodzakelijke. Daardoor schijnt de moraal zonder te veel obstakels steevast strak door. Muziektonen van Vlaams singer-songwriter Sioen zorgen voor een doorgevoerd fijn tempo.

Kleurrijke dierenparabel waar jong en oud van kunnen smullen.

De computertekeningen mogen dan wel vrij eenvoudig ogen, vooral het wisselende kleurenpalet is een leuke en doeltreffende vondst. Of die stelterige giraffenbenen aan het begin bewust aan het bekendere werk van Dalí doen denken, is niet helemaal duidelijk. Wel staat buiten kijf: Vrombaut levert een netjes afgewerkte parabel af waarvan de jongsten zullen smullen en die de oudsten een brede glimlach zal bezorgen.

Niels Putman