Feel Sad for the Bunny
rating

Duur: 20 min. | 2015 | Land: België | Regie: Kenneth Mercken | Cast: Arthur Masson, Yoann Zimmer, Lydia Indjova, Harry Cleven | Producent: Koen Mortier, Eurydice Gysel | Productiehuis: Czar FILM

Het intens persoonlijke en technisch sterke The Letter leverde Kenneth Mercken terecht een Wild Card van het VAF op. Uitkijken dus naar de volgende kortfilm van de ex-wielrenner uit Genk die al een tijd bezig is met de ontwikkeling van zijn langspeelfilm Coureur. Gelukkig blijkt de Czar-productie Feel Sad for the Bunny veel meer dan een tussendoortje.

Vuilbekkende schoolkinderen groeien voor galg en rad op in een armoedig milieu met bijhorend (Frans) taaltje. Racaille, zoals sommige politici durven roepen, maar dan de white trash versie.  Broers Remy en Bruno dragen jeansvestjes met afgescheurde mouwen en krek hetzelfde kapsel als de jongeman uit De Helaasheid Der Dingen. Met die roman en film deelt Feel Bad for the Bunny dan thema’s als falende rolmodellen of onvermijdelijk pijnlijke opstoten van seksualiteit en broedernijd. La merditude is hier absoluut present, en niet alleen bij het schijten in de bossen.

Schreeuwende voicemailberichten van een afwezige moeder, een terroriserende maar zwakke vader, feestjes waar testosteron en oestrogeen alle kanten op zwalpen. Remy en Bruno zijn vogels voor de kat. Schitterend hoe waarachtig die homo homini lupus op ons af komt. Vechten de broers eerst om het geweer dat ze van vader buitmaakten, poseert er eentje later bij een neergeknald beest als was hij die tandarts bij de Zimbabwese leeuw Cecil. Snel zullen ook zijn illusies van glorie worden afgemaakt.  

Sfeervolle, gitzwarte white trash merditudevertelling.

De soundtrack is vooral een soundscape, door meester Senjan Jansen en DAAU-stichter Simon Lenski, die ook instond voor de muziek van Linkeroever. Het sferische werk van dat duo draagt bij aan dit gitzwarte, doorvoeld in kaart gebrachte portret.

Jan Sulmont