Het Geluk
rating

Duur: 17 min. | 2015 | Land: België | Regie: Jan Van Dyck | Cast: Stijn Van Opstal, Joke De Bruyn | Producent: Peter de Maegd | Productiehuis: Potemkino

Frank (Stijn Van Opstal) zet zijn fiets tegen de gevel, wandelt een huis binnen en wordt daar verwelkomd door z’n voltallige familie – zij zijn de mensen met de kleurige pinnemutsjes. Surprise! Eén voor één lopen ze naar hem toe: zijn dochter geeft ‘m een knuffel, zijn zoon een zelfgetekende verjaardagskaart en zijn vrouw (Joke De Bruyn) een ongemakkelijk lange tongzoen. Ook zijn vader, broer en schoonzus zijn opgetrommeld.

Klinkt allemaal geweldig, maar het hele gebeuren baadt in een ongemakkelijk sfeertje. Strakke blikken schieten van links naar rechts, niemand zegt een woord te veel. Er is duidelijk iets aan de hand, maar wat? Moeten ze Frank iets opbiechten? Is er net iets dramatisch gebeurd, waardoor iedereen nog op eieren loopt? Heeft Stijn geheugenverlies en verloopt alles daarom zo traag en expliciet?

Jan Van Dyck werkte jarenlang in het theater als dramaturg, programmator en regisseur. Hij schreef én regisseerde dit bevreemdend familieportret. De sets in Het Geluk  baden in theatraal blauw licht en elk shot is prachtig gecomponeerd. Ook auditief is het een kortfilm voor fijnproevers: de dialogen kaatsen afgemeten tegen elkaar en elke stilte spreekt boekdelen. In plaats van al te voor de hand liggende achtergrondmuziek kiest Van Dyck voor een onheilspellende ruis. De acteerprestaties zijn ingehouden maar sterk. De cast kan zich niet verbergen achter toeters en bellen, en moet dus terugvallen op lichaamstaal, timing en sobere dialogen.        

Prachtig gecomponeerd, bevreemdend familieportret voor fijnproevers.

We hebben allemaal menselijk contact nodig en werken hard om een eigen netwerk uit te bouwen en in stand te houden. Maar er is een groot verschil tussen oppervlakkige small talk en snelle seks enerzijds en oprechte, warme intimiteit anderzijds. Een harde boodschap in een prachtig gestileerd jasje. 

Sofie Rycken