De Broers Van Bommel
rating

Duur: 25 min. | 2015 | Land: België | Regie: Laurens Jans | Cast: Flor Decleir, Ludo Hoogmartens, Warre Borgmans, Reinhilde Decleir, Rogier Schippers | Producent: Laurens Jans | Filmschool: Mad Faculty

Wie bij de titel De broers van Bommel moet denken aan Wim Geudens en Thomas Baertens' hilarische De Smet, zal bij het zien van deze kortfilm dat idee toch van de baan moeten gooien. De film handelt dan misschien over drie broers, maar daar stopt elke vergelijking wel.

 

Met de grauwe, donkere kleuren van een verloederde boerderij als setting laat regisseur Laurens Jans zijn publiek kennismaken met Fred (Ludo Hoogmartens), Kamiel (Flor Decleir) en Piet Van Bommel (Warre Borgmans): drie licht-geschifte boerenzoons van middelbare leeftijd. Ze hebben het ouderlijk nest nooit verlaten en door de afwezigheid van hun vader en ziekte van hun moeder (Reinhilde Decleir), runnen ze nu de boerderij waarin ze zijn opgegroeid.

Al sinds hun jeugd leiden ze hetzelfde leventje, met de harde hand gecontroleerd door Fred. Wanneer een Nederlandse trucker (Rogier Schippers) op de boerderij arriveert, voelt Kamiel aan dat er zich een kans voordoet om eindelijk de wijde wereld te verkennen.

De regisseur creëert met de teloorgegane boerderij een eiland waarop hij de personages geïsoleerd van de rest van de wereld, alsook van elkaar plaatst. De sterrencast, van wie ieder zich duidelijk voor de volle honderd procent geeft, dompelt zich helemaal onder in het verhaal en is dan ook de grootste reden waarom deze film gewoonweg wérkt. Dat u af en toe eens aan het werk van de broertjes Coen zal moeten denken, is zeker en vast niet onbewust. Het onderliggende, grimmige niet-goed-weten-wat sfeertje zit zeker op de juiste plaats.

Sferische prent met absolute sterrencast die zich voor de volle honderd procent geeft. Inclusief lichte Coen-touch.

Jans heeft een niet zo origineel idee – verlangen naar vrijheid – een wél originele invulling gegeven. Hij combineert dit met een visuele stijl die de film van de juiste sfeer voorziet en levert zo een afgewerkt, licht absurd geheel af dat het zich kan veroorloven tegen het einde nogal theatraal over-the-top te gaan.

Jana Dejonghe