De Mythologische Roof
rating

Duur: 21 min. | 2015 | Land: | Regie: Manuel Janssens | Cast: Door Van Boeckel, Mathias T'syen, Dario Ngalumuini Senga, Laura Renders, Eline Van den Eynde, Felix Vermeulen, Mustaf Ahmeti, Adriaan Standaert, Joel Claes | Scenarist: Manuel Janssens | Filmschool: RITS

De Mythologische Roof schiet ons terug naar de pubertijd waarin exuberante verlangens voor een klasgenoot zich transformeren in een hedendaagse mythe gebaseerd op Ovidius uit de Latijnse les.

In drie hoofdstukken zien we hoe het leven van Bram zich vervlecht met het verhaal van de roof van de Sabijnse maagden. Een stoere bende bad boys uit Deurne-Noord ziet de "neukmogelijkheden" slinken wanneer één van hun slachtoffers verdwijnt. Ze zoeken bijgevolg nieuwe billen en zien het Sint-Jozefcollege, dat zijn honderdjarige bestaan viert met een schoolfuif, als perfecte visvijver. Vermomd onder een pyramide van Cara-bierblikjes (paard van Troje anno 2015, jawel), geraken ze binnen in de school...

 

De beeldtaal van de jonge regisseur Manuel Janssens (Boules of Death) is veelbelovend én theatraal. Elk shot ziet er uit als een gepimpt postkaartje. Het openingsbeeld ritst niet alleen een jasje maar ook onze blik open.

We volgen de welvingen van een naakt wit meisjeslichaam. Daarna glooien de vrouwelijke vormen zich om tot het landschap waarop de vijand in het vizier verschijnt. Janssens doorspekt zijn kortfilm met verwijzingen naar de schilderkunst (Jacques-Louis David). In de vorm van tableaux vivants en close-up beelden zoekt hij naar manieren om de roof en 'de daad' indirect te verbeelden.

Pyramide van Cara-pilsjes vormen een hedendaags Paard van Troje in deze theatrale nozemmythe.

De dialogen zijn jammergenoeg niet altijd even interessant. De zweverigheid van Alex' verzen staat haaks op de dialogen die hij voert met zijn mede-nozem. De kloof is te groot om geloofwaardig te zijn. Hij slaat de bal regelmatig mis in zijn woordkeuze waardoor zijn zinnen geforceerd en soms pathetisch overkomen. Hij blijft daardoor niet op het niveau van "zijn soort". Bovendien acteren de scholieren in bepaalde scènes ongemakkelijk en geforceerd. Of maakt dat deel uit van tienergedrag ?

Janssens geeft blijk van een scherp oog en een bijzonder gevoel voor beeldtaal, maar moet misschien te rade gaan bij een dramaturg of een tekstenschrijver om het geheel helemaal on point te houden.

Annabel Debaenst