Seul à seule
rating

Duur: 21 min. | 2015 | Land: België | Regie: Laura Van Haecke | Cast: Bruno Borsu, Stephanie Goemaere, Janie Follet, Martin Goossens, Karen van Parijs | Scenarist: Laura Van Haecke | Filmschool: RITS

In hartje Brussel beslist Max na veel gesprekken en getob om zijn moeder te zoeken.

Gedurende hele film zal de moeder als een soort levende herinnering de motor van de film draaiende houden. Ze stuwt de protagonist voort en jaagt hem tegelijk na. Regisseur Laura Van Haecke speelt sierlijk met dat gegeven, zonder dat het getouwtrek vermoeiend wordt.

Eerder getriggerd door het avontuur dan werkelijk betrokken, vergezelt Mona hem op zijn queeste; als copilote, halfzus, echte zus of jeugdvriendin – haar rol blijft vaag, maar interressant. Haar bedoelingen zijn goed maar net te laat beseft Max dat deze zoektocht naar roots en identiteit een lange en eenzame weg is: één die moeilijk te delen valt. Seul à seul, quoi.

De relaties tussen de verschillende personages in de film blijven de rode draad. Ze zijn onhelder, soms zelfs onbepaald en lijken zich voortdurend aan de situatie aan te passen. Van Haecke geeft ons geen definities of reeds bepaalde verhoudingen mee. Ze trekt het onderwerp van verwantschap en interfamiliale relaties hiermee door in de manier waarop ze met haar publiek communiceert.

Krachtige, naturalistische zoektocht naar identiteit.

Laura Van Haecke gooit zich in deze kortfilm op cinematografische onderwerpen die raakvlakken tonen met hoe wij herinneren: de verwachting en uiteindelijk het verdwenene terug zichtbaar proberen maken. Ze kiest voor stilte, herkenbaarheid en realistische personages. Haar naturalistische aanpak blijft bijzonder goed overeind, mede dankzij een strakke cinematografie en een cast die met een puike naturel haar ding kan doen.

Thematisch heeft ze de regisseuse alles netjes verkend, maar misschien nèt niet uitgebreid genoeg. Het gehalte slice-of-life overheerst om van dit kort relatieportret een oprecht indringende film te maken, waardoor de kijker tegen het einde op een kleine esthetische honger blijft zitten. Alsof de film nog niet helemaal af is, of de herinnering nog niet verwerkt. Maar misschien schuilt juist daarin weer een zekere metakracht?

Annabel Debaenst