Ernie Biscuit
rating

Duur: 21 min. | 2015 | Land: Australië | Regie: Adam Elliot | Scenarist: Adam Elliot

De naam Adam Elliot doet misschien niet meteen bij iedereen een belletje rinkelen, de naam Harvie Krumpet daarentegen doet dat wel. In 2003 won Elliot de Oscar voor Beste Korte Animatiefilm voor zijn creatie van misschien wel het meest aandoenlijke animatiepersonage ooit gecreëerd; Harvie Krumpet. Overal terecht bejubeld en door iedereen in het hart gesloten: klei was nog nooit zo schattig.

Daarna volgde zijn eerste langspeelfilm Mary & Max die ook alweer een schot in de roos bleek te zijn. Dat kunnen we meteen ook zeggen van zijn nieuwste werk Ernie Biscuit. Je zou kunnen zeggen dat het ‘weer meer van hetzelfde’ is, maar dat is dan toch iets te kort door de bocht. Elliots ‘formule’ is er namelijk niet één die je snel beu wordt.

De kleurrijke en complexe personages met rare trekjes kunnen keer op keer op onze sympathie rekenen. De opgezette dieren en de beesten als vaste side-kick van het hoofdpersonage, zijn terugkerende elementen die ondertussen al een vaste waarde zijn  geworden. Het maakt Elliots stijl en universum heel herkenbaar. De zachte, aardse kleuren verlenen zijn werk een zekere weemoed, maar dit wordt steeds mooi in evenwicht gehouden door de hilarische en absurde situaties waar de personages in belanden. Dus graag meer van hetzelfde.

Ook in Ernie Biscuit is de slapstick nooit veraf; een rondvliegend stenen oog met een dode duif tot gevolg, loodst ons binnen in de wereld van Ernie. Ernie is een dove taxidermist die zijn eigen winkeltje runt in Parijs. Deze dode duif haalt herinneringen naar boven en is het begin van een krankzinnig avontuur dat Ernie samen met zijn eend tot een goed einde probeert te brengen.

Van de Franse slapstick via de grimmige outback van Australië naar het romantische Venetië; Ernie en zijn eend krijgen het hard te verduren, maar de liefde die Elliot voelt voor zijn personages is groot en hij beloont ze dan ook rijkelijk na hun doorstane queeste.

Adam Elliot mixt weemoed nog steeds met slapstick in zijn herkenbare stijl en universum.

Adam Elliot zou trouwens zelf een personage kunnen zijn in zijn films. Wie opgroeit op een garnalenboerderij in Australië met twee broers, één zus en twee papegaaien komt daar niet zonder kleerscheuren vanaf. Wie weet is dat misschien wel één van de redenen dat hij zijn zonderlinge figuren geloofwaardig en met zoveel warmte weet vorm te geven.

Het niveau in de competitie van internationale kortfilms op Anima dit jaar, ligt met andere woorden zeer hoog. Wij willen niet vooringenomen zijn, maar wie de zinsnede ‘Do you know turtles can breathe through their anuses?’ in zijn film gooit (Mary & Max) heeft meteen al een streepje voor.

Carmen van Cauwenbergh