Nossiop
rating

Duur: 06 min. | 2015 | Land: België | Regie: Zoé Hardy | Filmschool: Ecole Nationale Supérieure des Arts Visuels de La Cambre

Ooit al eens gedacht “Wat was dit toch fijn om te zien!” na het bekijken van een film? Wij alvast wel na het zien van Nossiop van regisseuse Zoé Hardy. Soms gaat een cinema-ervaring simpelweg recht naar het hart zonder dat daar veel pomp & circumstance bij hoeft komen kijken.

In Nossiop maken we kennis met de Nossiopeanen (‘inwoners van Nossiop’, je weet wel). Dat zijn vis-slash-mensachtige wezentjes die op de bodem van onze oceanen leven, in een samenleving die sterk gelijkt op de onze. Logisch: ze is opgebouwd uit de voorwerpen die wij, mensen, argeloos weggegooid hebben en die zo in de zeeën zijn terechtgekomen. De mensheid en Nossiopgemeenschap zijn zich niet van elkaars verbondenheid bewust, totdat een lid van deze laatste de gouden plaat van een van de Pioneer-ruimtesondes terugvindt. U weet wel, die afbeelding van een man en een vrouw die ze in de jaren zeventig de ruimte in geschoten hebben. De vondst zorgt voor groot enthousiasme onder de Nossiopeanen, die prompt op onderzoek gaan.

Het is even fronsen wanneer een plaat die decennia geleden het heelal in gekatapulteerd is nota bene op onze eigen planeet teruggevonden wordt. Eens de eindscène het geheel mooi afrondt, besef je echter dat dit idee volledig past in de boodschap die Hardy subtiel achter dit korte geanimeerde avontuur legt. We zijn als mensen niet schuw om groots te denken en onze uitdagingen steeds verder te zoeken, terwijl we ondertussen onze eigen planeet uitputten en bedelven onder troep – ons niet bewust van het feit dat ook hiér nog veel onontdekte schatten te vinden zijn. Wanneer de Pioneer-plaat dus eindelijk een nieuwe levenssoort bereikt, is dat er niet alleen een van onze eigen planeet, maar is het ook nog eens te laat om met elkaar in contact te komen.

Ecologie meets sciencefiction in dit bijzonder aangenaam animatiefilmdebuut.

Visueel doet de film wat denken aan de uitgebreide tekeningen uit Zip & Saxo-kinderboeken: ze laten de kijker kennismaken met zowel gedetailleerde landschappen van deze onderwatergemeenschap als de hustle-and-bustle van haar inwoners. In andere woorden: je kijkt je ogen uit en voelt je meteen thuis tussen de bedrijvige figuurtjes.

Zoé Hardy verdient een applaus voor een originele kortfilm die bescheiden is, maar diep gaat, en op een humoristische, zacht ironische manier de kijker tot nadenken aanzet, zonder dat daar zwaarwichtigheid of drama voor nodig zijn. Meer werk van deze dame zien wij graag komen.

Jana Dejonghe