Waves '98
rating

Duur: 15 min. | 2015 | Land: | Regie: Ely Dagher | Scenarist: Ely Dagher | Producent: Ely Dagher

Deze Waves '98 won de Gouden Palm op het festival van Cannes - de eerste Libanese film die die eer te beurt viel. Regisseur Ely Dagher (°1985), die nu in Brussel woont, koos voor zijn eigen stad Beiroet als locatie en probeert met deze film zijn complexe relatie met de stad vorm te geven. Het is een persoonlijk verhaal dat zich afspeelt in de late jaren '90, na de burgeroorlog. Libanon likt zijn wonden.

 

Hoofdpersonage Omar groeide op in de buitenwijken van Beiroet - en in die stad wil dat iets zeggen. In het oosten hadden voornamelijk christelijke milities de macht, terwijl west-Beiroet beheerst werd door islamitische milities. De scheidingslijn werd de Groene Lijn genoemd.

Omar is meestal alleen met zijn gedachten: het contact met andere mensen loopt moeilijk. Hij hoort wel wat er op de TV-journaals wordt verteld, maar heeft er zijn eigen idee over. Hij vlucht in de muziek, in zijn koptelefoon, in zijn kaptrui, in een stiekem sigaretje bovenop het dak. Een doodgewone puber met een brommertje, eigenlijk, die vaak naar de skyline van zijn stad zit te turen. Maar op een dag duikt Omar ook echt de stad in en wordt die stad ineens veel meer dan driedimensionaal.

Een droom van een film.

Net als in Waltz with Bashir wisselen geanimeerde beelden af met flarden van archiefbeelden en met concrete en abstracte flashbacks. Ook de soundtrack doet aan Bashir denken: realistische achtergrondgeluiden - piepende banden, motoren, wind - en doorleefde stemmen wisselen af met fijnbesnaarde muzikale soundscapes. De contouren van de stad worden magnifiek tot leven gewekt: een jungle van donkere wolkenkrabbers die tegelijk een woelig verleden suggereren en veel geheimen herbergen. Ook de minder realistische scènes spatten van het scherm en hakken in op je verbeelding.

Een droom van een film.
 

Sofie Rycken