Szvo
rating

Duur: 27 min. | 2015 | Land: België | Regie: Ken Eeraerts | Cast: Jan Decleir, Darya Gantura, Tristan Versteven | Scenarist: Ken Eeraerts | Filmschool: RITS

Pop kwis: wie is volgens 100 Belgen de beste vaderlandse acteur? De laatste jaren valt Matthias Schoenaerts op in grote Nederlands-, Frans- en Engelstalige films en hij scoort dan ook als een Maggie De Block in populariteitspolls over de taalgrenzen heen. Maar de decennia daarvoor antwoordde elke Vlaming op die vraag automatisch: Jan Decleir.

De ondertussen zeventigjarige levende legende passeerde de laatste jaren af en toe wat onderbenut op het kleine scherm, in zwalpende televisiereeksen als Met Man en Macht.  Maar wie metaalmoeheid bij de Antwerpenaar vermoedde, of wie een echte klasbak een glansrol wil zien neerzetten, doet zichzelf best een plezier met deze sterke kortfilm.

Szvo is de kortfilmbewerking van een theaterstuk van Het Banket. De hoofdrol, een oogdokter, werd op de planken neergezet door Stefaan Degand (De Smet). Als acteercoach had hij Jan Decleir, die de rol dus goed kende en in deze versie zelf de arts Szvo belichaamt. De ouder wordende heelkundige staat erom bekend zijn patiënten perfecte nieuwe ogen te geven. Maar hij heeft ook een mysterieuze machine, waarmee hij alles wat voor de kapotte netvliezen passeerde, terug naar boven kan halen. Szvo’s assistente, een weeskind dat al haar hele leven afhankelijk is van de dokter, raakt in de ban van een nieuwe patiënt. Maar Szvo ziet in zijn machine het verleden van de man en verzet zich tegen de ontluikende romance.  
 
De ingehouden speelse (acteurs-)regie maakt de vaak wat literaire originele theatertekst licht verteerbaar. Door amper drie acteurs te gebruiken en hen in deze tekstgedreven film een heel scala aan emoties te laten tonen, wordt Szvo nooit langdradig. De ene second weet Decleir overtuiging te leggen in lekker gebalde zinnen als “Niemand is van iemand. Een mens is als een blad in de herfst, dat waait je leven in en zo weer weg”, het volgende moment lacht de dokter zijn tanden weeral bloot. Een huzarenstukje.

Decleir nog eens in een glansrol in deze sterke kortfilm.

Daarom knijpen we zonder misbaar een oogje dicht voor een jammerlijk gemiste kans: de oogmachine zelf, toch een aanwijsbare reden waarom Szvo deel uitmaakt van de kortfilmselectie op het Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film, was een uitgelezen kans op een streepje steampunk in het verhaal. Maar de radertjes van de geestenleesmachine krijgen we niet te zien.
 
Meer dan op het Brussels Internationaal Festival voor de Fantastische Film heeft Szvo dan ook zijn plaats op pakweg het Festival du Film d’Amour in Mons dik verdiend (als dat Vlaams-Belgische talent tenminste welkom is vanwege minister Milquet, met de Magrittes-bekroningen van Veerle Baetens en Wim Willaert in het achterhoofd). Een acteursonderscheiding kan Decleir dan moeilijk ontlopen. Wat een comédien.

Jan Sulmont