Timecode
rating

Duur: 15 min. | 2015 | Land: Spanje | Regie: Juanjo Giménez | Cast: Lali Ayguadé, Nicolas Ricchini, Vicente Gil, Pep Domenech | Scenarist: Pere Altimira, Juanjo Giménez | Producent: Juanjo Giménez, Daniel Villanueva, Arturo Méndiz | Productiehuis: Nadir Films, ECIR

Van de tien geselecteerde kortfilms in Officiële Competitie in Cannes dit jaar, mocht Timecode van de Spaanse regisseur Juanjo Giménez met de hoofdprijs naar huis. Naast het wat vreemde palmares dat de jury onder leiding van George Miller aan de langspeelcompetitie toeschreef, schoot de kortfilmjury gelukkig wél recht in de roos. 

 

In Giménez’ Timecode ontmoeten we Luna en Diego, twee bewakingsagenten van een ondergrondse parking. Zij doet de dagshift, hij de nachtshift. Een routineuze en saaie job in extremis. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de twee de werksleur op creatieve wijze proberen te doorbreken. Bijna spontaan ontstaat tussen hen een ware dansdialoog, waarover vooral geen woord wordt gerept. Door elkaar - via gele memoblaadjes - de juiste tijdscode en camera door te geven, trakteren ze elkander op een improvisatiesessie 'interpretative dance'. Klinkt ingewikkeld misschien, maar Giménez’ vertelling is glashelder en bovendien bijzonder geestig.

Glasheldere, woordeloze en treffend originele dansdialoog. Een terechte Gouden Palm.

Timecode is een frisse, originele en ronduit puik vertelde kortfilm. Haast woordeloos vertelt Giménez een poepsimpel, maar des te plezant verhaal. Hij slaagt er zelfs in een scheutje poëzie tussen de tijdscodes door te droppen. Dat levert een smakelijke mix van minieme ontroering (die interpretatieve dans heeft tegelijk ook iets geweldig kleinmenselijks), spanning (de flirterige aantrekking tussen de twee blijft onuitgesproken, maar o zo voelbaar) en humor (als buitenstaander blijft het vooral een gekke situatie) op.

Een zinderende vertelling die vijftien minuten lang zonder enige moeite blijft boeien. Niks op aan te merken. 

Niels Putman