Le repas dominical
rating

Duur: 13 min. | 2015 | Land: Frankrijk | Regie: Céline Devaux | Cast: Vincent Macaigne | Scenarist: Céline Devaux | Productiehuis: Sacrebleu Productions

Een hysterisch overslaande stem kondigt Céline Devaux’ nieuwste animatie aan: “Le repas DO-MI-NI-CAL!” Alle gezelligheid die je je bij het lezen van de titel had voorgesteld verdwijnt als sneeuw voor de zon.

 

Jean is homoseksueel en heeft een enorme kater. Beiden niet de meest ideale staat om naar een familiedinertje te gaan, maar er zijn nu eenmaal zo van die dingen waar je maar moeilijk onderuit geraakt. Dus kiest hij voor de gemakkelijkste oplossing: blijven drinken. De Franse regisseuse Céline Devaux goot deze situatieschets in een pijnlijk doodeerlijke, contemplatieve maar ook hilarische animatiefilm waarin geen enkel personage gespaard blijft. Behalve dan Jean, wiens gedachten uitgebeeld worden.

Le repas dominical is zo’n film waarvan elk beeld, elke zin er boenk op is. Dat was ook Devaux’ bedoeling: de hele film draait rond Jeans katerende gedachtenwereld tijdens het etentje, hoe de anderen hem zien en hoe hij, op zijn beurt, merkt hoe hij bekeken wordt. Komen aan bod: awkwardness wanneer zijn moeder vertelt over haar vele hetero- én homoseksuele avontuurtjes tijdens haar studententijd, de twee identieke doodsaaie tantes die nooit echt iets gedaan hebben in hun leven, vader die alles wat hij te zeggen heeft zwijgend opkropt in alcohol en, onder dit alles, Jeans homoseksualiteit die de grootste reden voor een onoverkomelijke generatiekloof blijkt te zijn.

Elk beeld, elke zin is er boenk op.

Fictiefilm of puur narratieve beelden zouden van Le repas dominical gemakkelijk een onoriginele overgedramatiseerde opstapeling van clichés maken. Dat is het echter niet geworden, dankzij de twee sterkste troeven van de film: de humor én licht psychedelische stream of consciousness-sequenties die weliswaar abstract zijn, maar de kijker vlotjes meevoeren. Daarnaast verdient ook een vermelding: de duidelijk ervaren, hese stem van Vincent Macaigne die het plaatje af maakt.

Le repas dominical komt netjes afgewerkt en zeker over, wat de film een plezier maakt om te zien. De kijker wordt niets ingelepeld, maar hij wordt ook niet in de kou achtergelaten. Jean komt, maakt enkele dronken maar rake observaties en gaat dan weer verder met zijn leven. Die leverden de regisseuse al een nominatie in Cannes en winst van de César voor Beste Korte Animatie op. Terecht? Helemaal terecht.

Jana Dejonghe