Dreamlands
rating

Duur: 14 min. | 2016 | Land: Groot-Brittannië | Regie: Sara Dunlop | Cast: Emma Appleton, Callum Wilson, Joe Madley, Liam Gardner | Scenarist: Sara Dunlop, James Chappell

Wat zou een puberfilm zijn zonder seksueel experiment – toch? De 42-jarige Britse Sara Dunlop is haar tienerschoenen al wel een tijd ontgroeid, het weerhoudt haar niet om een succesvolle kortfilm vol adolescente lust en angst te maken. Haar eerste fictiekortfilm, na vele prijzen voor haar korte reclamewerk, maakte meteen kans op de Gouden Palm in Cannes.

 

De jongelingen in Dreamlands hebben er een zomer vol seksuele probeersels opzitten. De groep heeft  voor zichzelf een routine gecreëerd: één waarbij drank, drugs en vooral afstandelijke seksuele uitspattingen op een parkeerterrein de norm zijn geworden. Veredelde zelfbevrediging, ook wel een beetje, want van warme tederheid weinig sprake. Ze doen het dan wel met elkaar, het blijft allemaal een veelal koude vorm van intimiteit.

Uiteraard wordt hun norm al snel op de proef gesteld. Komt de sfeer binnen de groep verstoren: nieuwkomer (en stoot) Blondie.

‘Seks is alomtegenwoordig’, beweert regisseuse Sara Dunlop. Het zal dan ook niet verbazen dat model-actrice Emma Appleton, die de hoofdrol van de mythische deerne Pixie op haar neemt, de film opent met blote borsten en bips. Pixie neemt geen blad voor de mond. Ze is mooi, weet dat ook en geniet bovenal van de aandacht die ze krijgt. Al krijgt haar hedonistische zelfzekerheid een flinke deuk wanneer ze instant gevoelens ontwikkelt voor hun nieuwste teamlid.

Melkmuillust en adolescente angst in fraaie coming-of-age.

Dunlop’s film hanteert herkenbare cliché’s, maar brengt ze in een broeierige en dromerige sfeer. De hitsigheid druipt bovendien haast van het scherm. ’t Zijn de archetypische tieneridealen uit The Breakfast Club die aan het experimenteren gaan à la de Larry Clark-prenten Kids en The Smell of Us (maar dan minder pervers). Bovenal is het de poëzie van melkmuillust - zoals in Bernardo Bertolucci’s The Dreamers - die overheerst. 

Met aandacht voor het lelijke van de vrije fantasie, giet Dunlop dat alles in een fraaie coming-of-age. Een frisse, energieke vijftien minuten, mede dankzij een cast vol hunks en babes alsof ze rechtstreeks uit een modeblad komen gerold. Verschoond en geromantiseerd is het dus allemaal wel, maar wat wil je met zo’n halfwassen guilty pleasure van de hand van een Britse commercialgoeroe. 

Niels Putman