Camouflage
rating

Duur: 06 min. | 2016 | Land: België | Regie: Imge Özbilge | Scenarist: Imge Özbilge | Filmschool: KASK

Hoewel Imge Özbilge al verbleef in Spanje, Oostenrijk en diploma’s behaalde in Nederland, Turkije en ondertussen ook België, keert ze voor haar eindwerk aan het KASK terug naar haar Turkse roots.

Camouflage valt losjes in twee delen uiteen. De ene helft toont een prachtig beeld van een mysterieuze stad  waar Oost en West samenkomen – zoals de moskee die wegdraait en vervangen wordt door een kerk. Verschillende religies en culturen variëren het leven in de stad en leven in schijnbare harmonie.

In dit deel vinden we ook de grootste troef van de film: namelijk de opvallende visuele stijl. De bewegingen zijn traag, de vormen elegant, vaak absurd en bijna surrealistisch. Ze doen denken aan middeleeuwse taferelen zoals die van Breughel, alsook het oog voor detail van Hieronymus Bosch. Lichtpaarse en groenblauwe tinten overheersen.

 

TRAILER

 

Daarna spitst de film zich toe op twee vrouwen die in deze stad leven: de ene zien we in korte rok en topje, de andere draagt een lange sluier. Ze ontmoeten elkaar in een omheinde tuin. Daar drinken ze samen thee, ze roken en genieten er van elkaars gezelschap. In de tuin kunnen ze volledig zichzelf zijn, daarbuiten mogen ze elkaar niet kennen. Ze camoufleren zich als het ware voor de wereld waarin ze leven. En voor de strenge politiemacht die er de plak zwaait.

De film baadt in een rustige, contemplatieve sfeer: er komen geen dialogen aan te pas en de muziek illustreert eerder de harmonieuze sfeer van de stad, dan het innerlijke conflict van de personages. Dit schept een afstand die benadrukt hoe er maar al te vaak naar situaties van onderdrukking wordt gekeken: als een ver-van-mijn-bed-show. Ondertussen gaat er veel moois verloren.

Sfeerscheppende politieke boodschap.

Behalve op visueel vlak is de film niet uiterst origineel: de plotlijn is dun en verrast weinig. De film start bij de stad in haar geheel en zoomt daar op het einde ook weer naar uit. Een film als deze behoeft echter ook geen verrassingen of scènes vol actie. Özbilge baseerde zich nadrukkelijk op de huidige toestand in Istanbul, en andere delen van Turkije. De relevantie van het thema vandaag spreekt voor zich.

De regisseuse is heel selectief in waar ze de focus legt, maar ze maakt wel de juiste keuzes. Op die manier balanceert de film op de grens tussen sfeerschepping en politieke boodschap.

 

Jana Dejonghe