Gerontophobia
rating

Duur: 16 min. | 2016 | Land: België | Regie: Boris Sverlow | Cast: Marieke Dilles, Maarten Ketels | Scenarist: Boris Sverlow | Productiehuis: Everstory Productions, Rocketta Film

Gerontofobie: de angst voor het ouder worden.

In de prachtig gedetailleerde, retrofuturistische wereld die Boris Sverlow creëert is dit gevoel alom aanwezig. Meer nog: de bevolking in deze autoritaire, haast dictatoriale maatschappij smeert zich in met een dikke laag verjongingscrême zodat ze gespaard blijft van de ouderdom. Maar deze illusie van eeuwige jeugdigheid wordt abrupt doorbroken wanneer een experiment met een verjongingsgas gevaarlijk misloopt en een zwarte wolk langzaam en onheilspellend de stad bekruipt.

 

 

Onze protagonisten in het verhaal zijn Dante en zijn zwangere vrouw, die net als de overige stadslieden zich moeten haasten naar een gigantische mechanische luchtballon waarmee ze hopen het noodlottige gas te ontvluchten.

Vanaf Sverlows eerste shot (een eenzame boom wordt opgeslokt door de macabere gaswolk) wikkelt een apocalyptische dreiging zich rondom de kijker. Gedurende de volledige film weet hij deze unheimliche sfeer aan te houden. De inventieve mix van greenscreening en animatie bovenop de stilistische integratie van 'stille film'-elementen (tussentitels, sepiatinten, dramatische muziek) maakt namelijk dat de dystopische samenleving met verve op het scherm wordt getoverd en constant de aandacht trekt.

Sverlow heeft oog voor detail en het is net dat die de film tot leven doet komen. Met momenten doet hij zelfs denken aan de Canadese meesterfilmer Guy Maddin (The Forbidden Room, Brand upon the Brain), met het grote verschil dat de jonge Vlaamse regisseur meer gefocust te werk gaat (lees: minder hyperactief) en beroep doet op digitale software.

Retrofuturistische dystopie voor jong (en oud?).

Botsen deze digitale aspecten, die de regisseur trachtte te verbergen onder verschillende filters, soms met de retro-look die wordt beoogd? Toegegeven, niet elk shot werkt even sterk en het zijn deze momenten die de kijker even uit de film sleuren. Maar, indien men kan wennen aan het overdadige gebruik van After Effects, toont Gerontophobia zich een dankbare film.

De regisseur speelt met de verschillende filmtechnieken die de toekomst en het verleden met elkaar verwikkelen. Combineer dat met wat venijnige maatschappijkritiek en een heerlijk bombastische soundtrack en je krijgt een excentrieke kortfilm die jong én oud (pun not intended) zal weten te bekoren.

 

Michiel Philippaerts