Antichambre
rating

Duur: 11 min. | 2016 | Land: België | Regie: Emilie Verhamme | Cast: Simon Roobaert | Scenarist: Emilie Verhamme

Temidden de cocktail van kunst-, design-, mode-, muziek-, voedsel-, reis- en culturele films die het online videoplatform Nowness aanbiedt, toch een terugkerend ingrediënt: schoonheid. Of zoals ze het zelf beter verwoorden: “we zijn een beweging voor al wie creatief uitblinkt in het vertellen van verhalen, daarbij het extraordinaire van het dagelijkse leven vierend”.

Exact binnen deze golf, op dit platform, werd eerder dit jaar Emilie Verhamme’s (intussen vierde) kortfilm Antichambre vertoond. Naast Paul Van Havers verse regiewerk voor de clip van Yael Naim – om maar een beeld te schetsen.

 

BEKIJK ONLINE

 

Begrijpelijk, want Verhamme bewijst filmisch en narratief sterker dan ooit te zijn door met Antichambre resoluut in te zetten op het introverte, op een kleinere ruimte/personage, meer nog dan in Tsjernobyl Hearts (2012) of Cockaigne (2011). In dit geval: een naamloze twintiger en een brief naar zijn jongere ik. “Antichambre gaat over het verschil tussen dromen en verwachtingen die je hebt als je jong bent, en de realiteit wanneer je vijftien jaar ouder bent”, legt Verhamme uit.

De mijmeringen die de twintiger – Belgisch model Simon Roobaert – heeft, hoor je in een fluisterende, Franstalige voice-over. Op beeld: een wandelen van zolderkamer naar keuken naar wachtkamer naar feest naar treinstation naar perron.

Dolanesque mijmeringen.

Wim Adriaenssens laat zijn camera rollen van kamer naar kamer, via geribbeld behang, naar buiten. De beelden zijn stil, knap en consequent, soms traag horizontaal en verticaal schuivend. Het verhaal episodisch, onderverdeeld via pancartes: het hoofdstukje ‘mijn vrienden’ situeert zich voornamelijk thuis, ‘mijn liefdes’ in gesprek met een oudere man, ‘mijn shit’ (‘mes emmerdes’) op een feestje waar het hoofdpersonage niet thuishoort in het sociale aspect – met terloopse hints naar een obsessief compulsieve dwangstoornis.

Vanaf de eerste scene, waarin de jongen zijn brief start, zet Verhamme een (Xavier) Dolanesque toon. Een piekerende, niet-lachende, mooie jongen, stoffige zolderkamers (denk Juste la fin du monde), close-up van huid en spieren, een huisfeest,...

Het is uitkijken naar de eerste nationale vertoningen van Verhamme’s recent afgewerkte Pharaohs Without Gold. Laten we hopen op een evenhoog filmisch niveau.

 

Sarah Skoric