Kastaars
rating

Duur: 06 min. | 2016 | Land: België | Regie: Jasmine Elsen | Scenarist: Jasmine Elsen | Productiehuis: RITCS | Filmschool: RITS

Kastaars van Jasmine Elsen combineert humor, tragiek en absurdisme om eenzaamheid in de kijker te stellen. Ze won er, heel terecht, de VAF Wildcard voor Animatie mee.

 

 

Flatlife-gewijs krijgen we een flatgebouw te zien waarin verschillende individuen boven elkaar wonen. In tegenstelling tot Jonas Geirnaerts succesfilm, is dit appartementsgebouw vuil, lekkend en komen de bewoners niet bij elkaar langs. Meer nog: ze blijven liefst zo ver mogelijk van de buitenwereld vandaan. Oogkleppen op, binnen blijven.

De figuurtjes leven er geïsoleerd op hun paar vierkante meter: alleen of met z'n tweeën en allemaal met hun eigen rare gewoontes. Het zij tientallen planten water geven à la Pauline & Paulette, het zij samen op het toilet zitten, het zij een kilometerslange baard laten groeien. Elkaar leren kennen doen ze niet. Net daar vinden we wat hen verbindt: ze zijn allemaal fundamenteel eenzaam.

Tragikomedie over flatgenoten met oogkleppen op.

Visueel uit zich dat in het ene simpele kleurvlak dat elk appartement illustreert en de afwezigheid van meubilair. De regisseuse tekent enkel wat nodig is, zodat de kijker zich kan focussen op de personages en hun gekke habitudes. Ze kiest voor zieltjes met een hoek af, ook vormelijk: ze zijn naakt, veelal niet erg flatterend en met uitgesponnen proporties (grote voeten, lange neuzen). Daarvoor gebruikt ze een vertrouwde stop-motiontechniek, maar experimenteert ze met wol en stugge baardharen in de animatie. Het resultaat is fascinerend schoon. 

Elsen vermijdt ook dat dit niet enkel en alleen een donkere, satirische film wordt. Ze doorspekt haar tafereeltjes met een heerlijke dosis licht absurde humor. Van de vreemde gewoontes van de 'kastaars' tot het tragische lot van de kip die hen even allemaal uit hun kot lijkt te lokken: met goed berekende komedie maak je nu eenmaal veel steviger je punt dan puur, plat pessimisme. Dat heeft Jasmine Elsen goed begrepen.

 

Jana Dejonghe