Yibril
rating

Duur: 18 min. | 2016 | Land: België | Regie: José Daniel Granados | Cast: Gabriel Mill, Ikram Aoulad, Tom Magnum, Ignace Paepe, Samwel Wardanian, Timur Magomedgadzhiev | Scenarist: José Daniel Granados | Productiehuis: RITCS | Filmschool: RITS

Gabriel, een Spaanse straatartiest, is op de vlucht voor de politie in de straten van Brussel. Wanneer hij even halt houdt achter een vuilnisbak, hoort hij erin een telefoon rinkelen. Na wat getwijfel haalt hij de telefoon eruit en neemt hij op. Aan de andere kant van de lijn ontmoet hij Hala, een Syrische vluchtelinge die elders in Brussel opgesloten zit.

 

 

De scherpe fotografie contrasteert fel daglicht met het donker van de ruimte waarin Hala gevangen zit. Bovendien blijft de camera dicht op de gezichten van de hoofdpersonages. Op die manier worden tegelijk de verschillen en de gelijkenissen tussen Gabriel en Hala uitgewerkt. De keuze om Gabriel neer te zetten als een Spaanse clown zorgt voor een originele frisheid: getatoeëerd, op een slecht blaadje bij de politie, maar met een zacht gezicht en onschuldige bewegingen. De onwillekeurig, grappige uitspraak van het woord "garbage", is een voorbeeld van enkele aangename extra's die zorgen voor de nodige, subtiele humor.

Hier vinden we geen typische modelburger met een indrukwekkende bedrijfscarrière die plots door een identiteitscrisis gaat, maar iemand die zelf immigrant is en – hoe moeilijk ook – een plaatsje lijkt gevonden te hebben om (min of meer) in het systeem mee te draaien.

Een sterke allegorie van de migratiecrisis.

De film vermijdt de zeemzoeterigheid waarin die makkelijk had kunnen stranden. Daarmee zou de prent alleen maar zwaar geweld aan de werkelijkheid hebben toegebracht. Het is wat het is. De migratiecrisis is een probleem van hier & nu, een groot probleem nota bene. Dat schuif je niet zomaar van de baan met een mak plot die het publiek in een warme, geruststellende cocon draait. Zinnen zoals “You are from Syria … I’m sorry” blijven tijdens de stiltes luid naklinken. Regisseur José Daniel Granados heeft dat goed begrepen.

In Yibril is het een telefoon die beide personages bindt. Communicatie is voor vluchtelingen een nood geworden die haast even belangrijk is als eten en drinken; zonder telefoon weet niemand dat je bestaat. Op die manier kan je Granados' kortfilm zien als een allegorie van de migratiecrisis: we proberen een helpende hand uit te steken naar de wanhopige andere kant van het water; maar uiteindelijk is het ons eigen systeem die die hand, bewust of onbewust, terug wegtrekt.

Granados brengt met zijn bachelorwerk aan het RITCS een geslaagde film over een moeilijk maar hedendaags thema. Het leverde hem een VAF Wildcard Fictie op t.w.v. €60 000,-. Benieuwd wat de regisseur de volgende keer uit zijn mouw tovert.

 

Jana Dejonghe